เมอร์ซิเออ เจเจ เฮนรี่

“   เฟต้า!!  ”

      มันร่ายมนต์ดำแปลกประหลาดของมันอีกครั้ง มีสายฟ้าสีดำไหลวนรอบแขนทั้งสองที่ห่อหุ้มไว้ด้วยเกราะเหล็กของมันอย่างมหาศาล  ไม่นานสายฟ้ามหาศาลนั้นก็มารวมกันเป็นก้อนพลังสีดำทรงอนุภาพที่ฝ่ามือทั้งสองข้างของมัน 

    “ กลับบ้านได้แล้วไอ้สวะฮี่ๆๆๆๆๆๆๆ  ”  มันหัวเราะดังลั่นด้วยความสะใจ  ก่อนมันจะขว้างก้อนพลังสีดำขนาดเท่าลูกบาสเก็ตบอลสองลูกนั้นใส่ครากอนและน้องชายของเขาที่อยู่เบื้องล่างของมัน  ก้อนพลังสองลูกนั้นพุ่งมาด้วยความเร็วสูงมาก สายฝนที่สาดกระหน่ำนั่นแตกกระจายเป็นอุโมงค์ยาวด้วยความเร็วของพลังนั้น   ครากอนได้แต่ยืนตะลึงและภาวนาให้น้องเขาซึ่งตอนนี้กลายเป็นเกรทไนท์ และมีสี่จอมเทพผู้พิทักษ์สี่ทิศของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สถิตอยู่ในช่วยเขา  เพราะถึงแม้เขาจะฟื้นพลังมาจนเป็นปกติแล้วก็ยังไม่สามารถต่อต้านพลังที่รุนแรงและแข็งแกร่งของไอ้ปีศาจตนนี้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

โซนิกส์บูม!!

บึ้ม!!

    จู่ๆก็มีพลังสายฟ้าสีขาวสามสายพุ่งเข้าปะทะกับพลังก้อนพลังสีดำของนักรบซาเกาอย่างจังแรงระเบิดรุนแรงมาก  จนทำให้เกิดแรงลมมหาศาลทำให้ครากอนกระเด็นกระดอนไปไกลหลายสิบเมตรเพราะแรงลมมหาศาลนี้   เมื่อแรงลมนั้นหมดไปเขาก็ได้เห็นต้นไม้ล้มระแนงระนาทเป็นวงกว้างซึ่งเกิดจากแรงระเบิดเมื่อกี้   ฝนที่กระหน่ำตกลงมาทำให้พื้นดินเจิ่งนองไปหมด  เสียงฟ้าผ่าฟ้าแลบก็ดังอย่างต่อเนื่อง ท้องฟ้าที่มืดมนยิ่งทำให้บรรยากาศโดยรอบน่าหวาดกลัวยิ่งขึ้น   แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังส่องแสงสว่างทามกลางความมืดมนอยู่  แสงสีส้มเจิดจ้าส่องประกายออกมาจากร่างของนาวิโร่ซึ่งตอนนี้กลายเป็นเกรทไนท์นักรบในตำนานซึ่งมีเทพผู้พิทักษ์ทั้งสี่ทิศของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สิงสถิตอยู่   ปีกทั้งสี่ที่แสนสวยงามของเขากางออกทำให้ร่างของเขาลอยขึ้นจากพื้นดินยิ่งลอยสูงมากเท่าไรแสงสีส้มที่ห่อหุ้มร่างเขาอยู่ก็ยิ่งเจิดช่างดูสง่างามประดุจเทพสวรรค์จริงๆ    แต่อีกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของนาวิโร่นั้นคือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับเขามากยิ่งหนัก  มันคือนักรบซาเกา นักรบแห่งความมืด ผู้รับใช้เทพแห่งความชั่วร้ายซาตาน 

       “ แกเป็นใคร.... ”  มันตะโกนถามนาวิโร่ พร้อมกับหายถี่ๆ ตาของมันแดงก่ำราวราวกับเลือด และเขม่นสายตาที่ดุดันมาหานาวิโร่ด้วยความโกรธแบบสุดๆ

      “ ซาเกาอย่างพวกแกดับสูญไปกว่าห้าพันปี แล้วแกไปหลบอยู่แถวไหนมาถึงได้รอดมายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์อีกล่ะ ”  ตอนนี้ดูเหมือนว่าเหล่าเทพทั้งสี่ได้ออกจากร่างของนาวิ-โร่แล้วเพราะเสียงที่ออกมานั้นมันเป็นเสียงของนาวิโร่จริงๆ ด้วยคำพูดที่ท้าทายเจ้าปีศาจนั้นเต็มที่

     “  ดูถูกด้านมืดมากไปแล้ว  ”  มันกัดฟันพูดด้วยอาการที่โกรธแบบสุดๆ มือของมันกำดาบรูปเสี้ยวพระจันทร์ของมันอย่างแน่นมากจนด้ามจับของดาบเกิดรอยร้าว ดูเหมือนว่ามันอยากจะเอาดาบของมันสับนาวิโร่ให้แหลกเป็นพันๆชิ้น  

    “ เตรียมตัวตายได้แล้ว ”  มันตวาดเสียงอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ   พร้อมกับชูมือข้างขวาของมันขึ้นฟ้า

แบล็คฮอค!!!

    ประจุไฟฟ้าหลากหลายสีสันก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือของมัน  สายฟ้าหลากหลายสีเหล่านั้นรวมตัวกันจนกลายเป็นก้อนพลังกลมๆหลากหลายสีสัน   จากนั้นมันก็โยนก้อนพลังนี้ขึ้นไปรวมตัวกับเมฆดำที่อยู่เหนือหัวเขา   เมื่อก้อนพลังนั้นเข้าไปรวมตัวกับเมฆดำมันก็เริ่มก่อปฏิกิริยาแปลกมันเริ่มก่อรูปร่างกลายเป็นรูปเหยี่ยวสีดำขนาดยักษ์  ไม่นานมันก็พุ่งมาตรงมายังนาวิโร่

    “ จำภาพวาระสุดท้ายของแกไว้ ฮา ๆๆๆๆ ”  มันหัวเราะด้วยความชอบใจทันทีที่พลังนั้นพุ่งตรงไปหานาวิโร่

    “ เล่นไม่ยากหรอกเจ้าซาเกา ”  นาวิโร่พึมพำเบาๆกับตนเอง

ไนท์วิง!!!

       แสงสีส้มที่อยู่รอบตัวเขามันกลายสภาพเป็นรูปนกเปลวเพลิง สีของแสงนั้นกลายเป็นสีแดงเปลวไฟ  ความร้อนของเปลวไฟนั้นไม่ต่างอะไรจากลาวาของภูเขาไฟที่หลอมละหลายได้ทุกๆอย่าง    พลังเหยี่ยวแห่งความมืดของไอ้ซาเกานั้นพุ่งเขามาไกลเขาทุกที่ 

    “ ดูให้ดีนะไอ้ปีศาจนี้คือพลังแห่งเทพ!! ”  เขาตะเบงเสียงใส่เจ้าซาเกา

       เข้าพุ่งเข้าใส่พลังเหยี่ยวมืดนั้นทันทีที่พูดเสร็จ เขาไร้ซึ่งความหวาดกลัวถึงแม้พลังไนท์วิงของเขาจะดูแล้วทรงอำนาจแต่เมื่อไปเทียบขนาดกับพลังเหยี่ยวมืดนั้นถือว่าเขามีขนาดเล็กมาก  เขาพุ่งทะยานเข้าปะทะอย่างรวดเร็วแค่เพียงกระพริบตา

บึ้ม!!!!

นักรบในตำนาน

            “ นี้......เป็น......ไปได้ไง ”  เสียงของเขาสั่นจนผิดปกติพอๆกับร่างกายของเขาที่สั่นราวกับคนเป็นไข้จับสั่น มันสั่นด้วยความตกตลึงแบบสุดๆกับสิ่งที่นัยน์ตาสีน้ำตาลของพบเห็น

ฟอว์ ฟอว์!!

     เสียงคำรามของกริฟฟ่อน มันมีท่าที่ตื่นตระหนกในสิ่งที่พบเห็นไม่แพ้เจ้านายของมัน ปีกของมันสั่นระรัว แววตาอันดำและกลมโตของมันเบิกกว้าง

                                                               ตึง!!

    เสียงดาบยาวประจำกายอัศวินอันหนักอึ้งของเขาร่วงลงสู่พื้นเพราะมือของเขามันสั่นมากจนหมดแรงที่จะจับดาบไว้ได้  บรรยากาศในที่นี้ร้อนอบอ้าวมากๆและดูเหมือนว่ามันจะไม่ท่าทีที่จะลดลงเลยแต่กลับสูงขึ้นเรื่อยๆจากไอร้อนของพลังที่ส่งมาจากนาวิโร่

               “  อ๊ากกกกกกกกกกกก ” เสียงคำรามอันดังก้องของนาวิโร่แผ่ไปกว้างไกล เสียงที่เปลี่ยนไปจากเสียงของนาวิโร่คนเดิมที่อ่อนโยนและขี้เล่น มันเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงหนักแน่นและเต็มไปด้วยพลังของนักรบอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้ครากอนผู้เป็นพี่หวั่นใจอย่างมากว่านี้คือน้องของเขาคนเดินหรือป่าว หรืออาจจะเป็นอะไรบางอย่างที่น่ากลัวกว่านั้น คือ ปีศาจ

           “  นาวิโร่ ” เขาขยับไปไกลร่างของน้องชายของเขาอย่างระมัดระวังพร้อมกับพยายามที่จะเรียกชื่อน้องชายของเขาโดยความหวังที่จะได้ยินเสียงตอบรับอย่างที่เคยได้ยินมาก่อน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบที่แฝงไว้ด้วยอำมหิตอย่างเหลือล้น

         นาวิโร่ในตอนนี้ยืนอยู่สงบไม่ไกลจากเขามากนัก ร่างของนาวิโร่เริ่มมีบางอย่างที่ผิดปกติไปร่างกายของเขาส่งควันบางอย่างออกมาในทุกๆส่วนจนมันห่อหุ้มร่างของเขาไว้ อุณหภูมิที่ร้อนจัดราวกับมีลาวาไหลเวียนอยู่ในตัวของเขาถูกส่งออกมาจากร่างของเขา มันทำให้ทุกอย่างที่อยู่รอบตัวของเขามันร้อนอย่างทันตาเห็น มันร้อนจนทำให้เหงื่อของครากอนไหลออกมาราวกับสายน้ำ ดวงตาของเขาว่างเปล่า มันขาวโพลนสนิท ไม่แตกต่างกับคนที่ตายแล้ว ผมสีทองยาวของเขาพุ่งชี้ขึ้นฟ้าราวกับมีลมบางอย่างพัดขึ้น  ลมร้อนพลังมหาศาลพัดเป็นวงกลมรอบตัวเขามันแรงมากจนพัดต้นไม้รอบๆนั้นล้มพินาศไปหมด ร่างของครากอนและกริฟฟ่อนของเขาก็ถูกพัดกระเด็นไปอย่างรวดเร็วไม่ต่างอะไรกับใบไม้แห้งที่โดนลมพัด

    ครากอนกระเด็นไปอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาไปกระแทกกับต้นไม้ขนาดใหญ่อย่างรุนแรง แต่โชคดีที่เขาร่ายเวท บาเรีย ไว้ได้ทันไม่งั้นหลังของเขาต้องหักแน่ๆ เมื่อตัวเองปลอดภัยแล้วสิ่งที่เขานึกถึงอีกคือกริฟฟ่อนของเขา เขาพยายามฝืนสายนัยน์ตาขึ้นมาเพื่อตามหากริฟฟ่อนของเขา เขาหันซ้ายหันขวาอยู่พักหนึ่ง เขาจึงพบกับร่างของกริฟฟ่อนของนอนหมดสติอยู่ตายต้นไม้ซึ่งอยู่ห่างจากเขาไปมาก(อย่าตายนะผู้พิทักษ์ข้า)  ถึงเขาจะกังวลถึงกริฟฟ่อนของเขาเพียงใด แต่เขาก็ไม่สามารถไปช่วยมันได้ เขาจึงหันกลับมาเพื่อมุ่งตรงมายังนาวิโร่น้องชายของเขา 

         “ เจ้าคือผู้ที่ใช้มันได้จริงๆเหรอ นาวิโร่ พลังเทพจะเป็นอันตรายแก่เจ้า!! ” ครากอนเขาตะโกนออกมาจนสุดเสียงเพื่อสู้กับแรงลมมหาศาลที่โหมกระหน่ำใส่ตัวเขา ทุกฝีก้าวที่เขาก้าวไปมันยากหนักหนาจนเหมือนกับว่าเขาต้องใช้แรงทั้งหมดของร่างกายเพื่อจะก้าวเท้าเพียงย่างก้าวเดียว นัยน์ตาของเขาไม่สามารถลืมขึ้นได้เลยด้วยแรงลมที่พัดกระหน่ำรุนแรงจนตาของเขาไม่สามารถรับแรงนั้นได้ เขาไม่สามรถรู้ได้เลยว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร สิ่งเดียวที่เขานึกถึงในตอนนั้นอย่างเดียวก็คือน้องชายของเขา

“ บาเรีย ”

      แสงสีขาวรูปวงรีคล้ายกับโล่ของนักรบโบราณโผล่ขึ้นมากำบังเขาไว้จากพลังลมที่รุนแรง ตอนนี้เขาสามารถเห็นหนทางที่อยู่ข้างหน้าได้อย่างสบาย แต่ละอย่างก้าวของเขามันก็สามารถก้าวได้อย่างง่ายดายราวกับว่าเดินตามปกติ

     สายลมที่ร้อนระอุเริ่มที่จะเปลี่ยนไปมันรุนแรงขึ้นมาก ทุกอย่างที่ถูกมันพัดเริ่มติดไฟไปหมด จากลมร้อนตอนนี้มันกลายเป็นพายุไฟขนาดใหญ่ที่ก่อตัวเป็นรูปเฮอร์ริเคนหมุนรอบๆตัวนาวิโร่ ตอนนี้ลมหมดไปแล้วพายุทั้งหมดหมุนเข้าหาเฮอร์ริเคนไฟขนาดใหญ่นั้น มันสูงขึ้นไปเสียดฟ้า เมฆสีดำบนฟ้าก็เกิดการแปรปรวน มันเริ่มหมุนเป็นวงกลมทีมีจุดศูนย์กลางที่ถูกดูดเข้าไปในเฮอร์ริเคนไฟ ใช่แล้วเมฆดำที่บดบังแสงอาทิตย์ทั้งหมดที่อยู่บริเวณนั้นถูกเฮอร์ริเคนไฟนั้นดูดเข้าไปหมด ครากอนที่อยู่ไม่ไกลนักได้แต่ยืนอึ้งในสิ่งที่เห็น ขาของเขามันหมดแรงที่จะก้าวเดินต่อไป

ตึง!!

    เขาทรุดลงกับพื้นที่แต่ก่อนเคยเป็นพื้นหญ้าเขียวขจี แต่บัดนี้มีแต่ฝุ่นสีดำที่เกิดจากการเผาไหม้ของบรรดาพืชไม้ไม่ลงเหลือความสวยงามทางธรรมชาติเลย เขาเริ่มหวาดกลัวอย่างที่สุดกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขานัก ตำนานที่อัศวินซินโดมเล่าขานต่อกันมาในทุกๆรุ่นตลอดสองหมื่นปีนี้ ว่ากันว่าในตัวของอัศวินซินโดมทุกคนจะมีพลังแฝงที่ร้ายกาจ มันเป็นพลังบริสุทธิ์ ไม่มีพลังใดจะเทียบเท่าได้แม้จะมาจาก ลอร์ด ออฟ ซาเกา ซึ่งเป็นผู้นำสูงสุดของพลังสายมืดที่ร้ายกาจ

      มันจะทำให้ผู้ที่ปลดปล่อยได้รับอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มันเป็นพลังจากเทพนักรบสวรรค์ทั้งสี่องค์ ได้แก่ เทพมีคาร์ตัส เทพแห่งไฟ ,เทพเธโอเดอร์ เทพแห่งลม,เทพยัสซุส เทพแห่งน้ำ และเทพไกอา เทพแห่งดินและธรรมชาติ ซึ่งจะทำให้อัศวินผู้นั้นกลายเป็น นักรบในตำนานที่มีนามว่า “ เกรท ไนท์ ” มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถใช้พลังนี้ได้ ซึ่งส่วนมากจะเป็นบรรดากกษัตริย์แห่งซินโดมที่เก่งกาจ

     เช่น มหาศาสดาอเล็กซานเดอร์ ซินโดม,องค์สมเด็จอ๊อกเตเวียส ใจสิงห์,องค์สมเด็จเกสวาริทแห่งจอกศักดิ์สิทธิ์ รวมไปถึงองค์สมเด็จคาร์บี้ ที่สี่ กษัตริย์แห่งซินโดมองค์ปัจจุบัน

      แต่เคยมีอัศวินมากมายที่ต้องมาตายกับการใช้พลังเทพนี้ ผู้ที่ยังไม่พร้อมแล้วฝืนใช้สิ่งที่รออยู่มีเพียงความตายเท่านั้น น้ำตาที่ไหลเอ่อล้นออกมาจากนัยน์ตาของเขา มันไหลออกมาไม่หยุดราวกับน้ำตก ความหวาดกลัวจะเสียน้องชายไปเป็นสิ่งที่อัดเน้นอยู่หัวใจของเขา 

            “ นาวิโร่รู้สึกตัวเสียที ” เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจที่ปวดร้าวของครากอน

           “ ตะโกนหาอะไรไอ้สวะ ” เสียงแหบแหลมน่าสยดสยองบางอย่างที่เขาไม่ได้ยินมาพักใหญ่แล้วมันดังขึ้นอยู่ด้านหลังของเขา

     เขาไม่รอช้าที่จะหันหลังไปตามเสียงที่น่าสยดสยองนั้น และสิ่งที่นัยน์ตาของเขาได้มองตามและพบคือ นักรบมืดนิรนามซาเกาคนเดิมที่เขาสู้ด้วยเมื่อไม่นานมานี้เอง มันมาพร้อมกับมังกรดำทมิฬขนาดใหญ่ยักษ์ของมัน

          “ เจ้านั้นเล่นข้าหนักไม่ใช้เล่น ข้าต้องจัดการมันให้ตายซะด้วยน้ำมือข้าเพื่อให้สาสมกับสิ่งที่มันทำกับข้า ”   มันพูดออกมาด้วยอารมณ์คับแค้นใจแบบสุดๆ สายของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับสีเลือดนั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ครากอนรู้ถึงความโกรธที่รุนแรงของมัน มันนั่งนิ่งอยู่บนหลังของมังกรดำของมันอยู่ชั่วครู่ และแล้วไม่นานนักไอ้ปีศาจซาเกาตนนั้นก็ขยับแขนทั้งสองข้างของมันมาข้างหน้า แล้วก้อนพลังสีดำขนาดเล็กก็ปรากฏมา มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนท้ายสุดมันมีขนาดใหญ่เท่ากับลูกบอล

“ อาชูล่า ”

เสียงตะโกนสุดเสียงของมันดังขึ้น

     ก้อนพลังสีดำนั้นพุ่งเข้าใส่เฮอร์ริเคนไฟนั้นอย่างรวดเร็วยิ่งมันเข้าไกลเป้าหมายมากเท่าไรขนาดของมันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และดุเหมือนว่าพลังทำลายของมันก็จะรุนแรงตามขนาดของมันไปด้วย  เสียงฝ่ากระแสลมของพลังมหึมานี้ดังสนั่นราวกับเสียงปืนใหญ่นับร้อยกระบอกยิงพร้อมกัน

“ นาวิโร่!! ”

     ครากอนที่อยู่ในสภาพที่สะบักสะบอมพยายามตะโกนสุดเสียงเท่าที่จะมีแรงพอจะทำได้ เสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแบบสุดๆอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน  ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าหมองอย่างสุดๆ น้ำตาก็ดูเหมือนจะไหลออกมาไม่หยุด

บึ้ม!!

     พลังชั่วร้ายนั้นเข้าปะทะกับเฮอร์ริเคนอย่างจัง พลังระเบิดรุนแรงราวกับระเบิด

ปะรามาณูลูกเล็กๆลงเลย  แสงสว่างเจิดจ้าที่เกิดจากการระเบิดนั้นสว่างไม่แพ้ดวงอาทิตย์เลย  ควันไฟจากการระเบิดก็ก่อตัวขึ้นเป็นรูปดอกเห็ดสูงใหญ่มหึมา มันเป็นภาพที่น่ากลัวมากๆ  แรงระเบิดทำให้พื้นดินระเบิดเป็นหลุมกว้างใหญ่ราวกับโดนอุกกาบาตพุ่งชนเอา

            “ ม่ายยยยยยยยยยยยยย ”  เสียงกรีดร้องของครากอน เมื่อเขาได้พบเห็นสภาพที่หลงเหลือจากการระเบิดที่รุนแรงนี้ ร่างกายของเขาทรุดลงนอนกองกับพื้น มันเหมือนกับว่าหมดแรงไปเฉยๆ  บัดนี้ความเศร้าโศกได้ครอบงำจิตใจของเขา  น้ำตาเป็นสิ่งเดียวที่เขารู้สึกได้ในตอนนั้น  มันไหลออกมาราวกับฝนตก

                 “ ทำไหมแกถึงได้ซีเรียสจังเลย มาเติมรอยยิ้มให้ใบหน้าหน่อยซิ ฮี่ๆๆๆๆๆ”

   เจ้าปีศาจซาเกาตนนั้นหัวเราะด้วยเสียงที่น่าสยดสยองของมัน  จากการที่ได้ฆ่านาวิโร่ได้สำเร็จและเห็นครากอนในสภาพที่หมดอะไรตายอยากเช่นนั้น 

                “ อย่าเศร้าไปเลยเดียวแกก็จะได้ตามน้องแกไปแล้ว ”    

               “ จงตายซะ ”

“อาชูล่า”

    มันร่ายเวทมนต์ดำอีกครั้ง มือของมันยื่นออกมาพร้อมกับก้อนพลังสีดำที่ดูน่าสะพรึงกลัว  แต่คราวนี้เป้าหมายของมันไม่ใช่นาวิโร่อีกแล้ว แต่มันคือครากอน 

บึ้ม!!

    เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว  ควันไฟที่เกิดจากแรกระเบิดก็กระจายออกเป็นรูปดอกเห็ดกลางอากาศขนาดใหญ่โตไม่แพ้การระเบิดครั้งแรก 

   เป็นเวลานานที่ควันนั้นปกคลุมโดยรอบจนมองไม่เห็นอะไรเลย  แต่เมื่อมันหายไปสิ่งที่ปรากฏมันกลับไม่เป็นเช่นที่คาดคิด แสงสว่างบริสุทธิ์เจิดจ้าส่องประกายออกมาจากชายลึกลับคนหนึ่ง  ซึ่งนั้นไม่ใช่ครากอนเพราะร่างที่ไร้สติของครากอนนั้นอยู่บนไหล่ที่ล่ำบึกของชายผู้นั้น  เขาเดินมาอย่างสุขุมทุกอย่างก้าวของเขาสง่างามราวกับราชสีห์  ชายผู้นั้นเดินมาจนถึงก้อนหินใหญ่ที่มีรูปร่างเหมือนสีเหลี่ยมผืนผ้าพื้นของมันเรียบพอจะนอนได้เลย  เขาค่อยๆวางร่างที่ไร้สติของครากอนให้ลงนอนบนก้อนหินนั้นอย่างระมัดระวัง  นัยน์ตาที่ขาวโพลนไร้อารมณ์ของชายผู้นั้นจ้องครากอนด้วยความอาลัยอยู่สักพัก 

     และในช่วงนั้นเองที่ครากอนเริ่มได้สติ เปลือกตาของเขาเริ่มขยับ และมันค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่เขาเห็นอย่างเลือนรางคือร่างของอะไรบางอย่าง   แต่เมื่อเขาลองพยายามพิจารณาอย่างจริงจังในที่สุดสิ่งที่เขาเห็นมันก็ค่อยๆชัดขึ้นรายละเอียดต่างเริ่มปรากฏขึ้นทีละนิดตั้งแต่ แขนทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ทรงพลัง  มีรอยสักสีขาวรูปแปลกประหลาดแต่ดูแล้วทรงพลังมากเต็มแขนทั้งสองข้างไปหมด   ส่วนลำตัวที่เปลือยของเขาก็ล่ำบึกและทรงพลังไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าแขนทั้งสองข้าง  แถมบริเวณหน้าอกที่แข็งแกร่งนั้นก็ปรากฏรอยสักสีขาวแปลกประหลาดเช่นเดียวกับที่แขนเหมือนกัน  กางเกงรูปทรงคล้ายของพวกจอมยุทธ์จีนของเขามีสีขาวสะอาดสะอานและมีผ้าคาดเอวสีแดงผืนใหญ่อยู่  เท้าที่ของเขานั้นไม่ได้ใส่รองเท้ามันช่างเรียวงามประดุจเทพบุตร   ยิ่งได้สังเกตเห็นว่าชายผู้นี้มีปีกสีขาวบริสุทธิ์ผุดผองสง่างามสองคู่ปรากฏอยู่ด้านหลัง  รัศมีแสงสว่างเจิดจ้าแผ่ออกมารอบๆร่างกายของชายผู้นี้  มันทำให้เขาคิดว่าชายลึกลับที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นอาจจะไม่ใช่มนุษย์แต่อาจเป็นเทพศักดิ์สิทธิ์องค์ใดองค์หนึ่งของสวรรค์  เขาจึงขยับสายตาที่เริ่มมองเห็นเป็นปกติเหมือนไปยังใบหน้าของเทพองค์นี้เพื่อหวังจะได้ยลโฉมของเทพซักครั้ง  แต่เมื่อเขาได้เห็นใบหน้าและนัยน์ตาที่อ่อนโยนนั้นก็รู้โดยทันที่ว่าชายผู้นี้ไม่ใช่เทพแต่เป็น..........

                 “ นาวิโร่ เจ้ายังไม่ตาย!! ”  เสียงของครากอนอัศวินที่อยู่ในสภาพปางตายแสดงได้ถึงความตกใจและดีใจพร้อมกัน  น้ำอุ่นๆไหลออกมาจากนัยน์ตาของเขาอีกครั้งแต่คราวนี้มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้าโศก แต่เป็นน้ำตาแห่งความดีใจที่ได้เห็นน้องชายอีกครั้งในสภาพที่ยังมีวิญญาณอยู่ ไม่ใช่ในสภาพที่ไร้วิญญาณ 

                 “ พี่นึกว่าจะเสียเจ้าไปแล้ว ”  เสียงของเขาปนไปพร้อมกับอาการสะอื้น ใบหน้าของเขากลับมายิ้มแย้มและเบิกบานอีกครั้ง  รอยยิ้มที่แสดงได้ถึงความดีใจแบบสุดๆออกมาเต็มใบหน้าของเขา  เมื่อพูดจบเหมือนกับว่าร่างกายมันสั่งการตัวเอง เขากระโดดเข้าไปสวมกอดน้องชายที่ขณะนี้กลายเป็นอะไรบางอย่างที่เกินธรรมดาไปแล้ว

   แม้ว่าครากอนจะสวมกอดและพูดคุยกับนาวิโร่เท่าไร แต่ปฏิกิริยาที่นาวิโร่ส่งตอบกลับมาให้พี่ชายที่เป็นห่วงเป็นใยเขามากที่สุดๆก็คือความเงียบ   ดูเหมือนว่าเขาแทบไม่มีความรู้สึกใดเลยอย่างเดียวที่เขาทำคือยืนนิ่งและเยือกเย็น ไม่ต่างอะไรกับบรรยากาศโดยรอบที่หนาวเย็นกับฝนที่เริ่มสาดลงมาราวกับฟ้ารั่ว  

เปรี้ยง!!!!

เปรี้ยง!!!!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหลายลูกราวกับว่าเทพแห่งสายฟ้าพิโรธ

         เมื่อสิ้นเสียงฟ้าผ่าหลายลูกหยุดลง เสียงของสายฝนที่กระหน่ำตกลงมาราวมากับฟ้ารั่วก็เป็นอย่างเดียวที่หูของเขาได้ยิน  ตอนนี้เขาพาร่างที่อยู่ในสภาพปางตายของตนมานั่งพักผ่อนบนก้อนหินใหญ่ที่นาวิโร่พาร่างที่หมดสติของเขามาวางไว้   เลือดที่ไหลออกตามแผลนับสิบแห่งทั่วร่างกายที่เกิดจากการต่อสู้กับนักรบแห่งความมืดซาเกาของเขานั้นมันไหลออกมาปะปนไปกับสายฝนที่กระหน่ำตกลงมาและไม่มีทีท่าที่จะหยุดไหล  หน้าของเขาที่เมื่อกี้เต็มไปด้วยความสุข บัดนี้มันกลับซีดเซียวลงราวกับคนไกลตาย

             “ นาวิโร่จงเป็นอัศวินที่ดีให้ได้นะ ”  เสียงของครากอนบัดนี้ดูอ่อนเพลี้ยมาก

       นาวิโร่ยังคงยืนนิ่งเหมือนเดิมและเป็นอีกครั้งที่ความเงียบและความเยือกเย็นของ

นาวิโร่ทำให้เขารู้สึกเหมือนว่าเป็นสิ่งเดี่ยวที่อยู่ ณ ที่นี้

            “ สัมผัสได้แล้ว… … . ”

        เขาหยุดนิ่งแล้วทำท่าทางเหมือนคนกำลังสูดดมเอาอากาศบริสุทธิ์   

            “ สัมผัสได้แล้ว..”  เขาพูดซ้ำอีกรอบ

            “ อาณาจักรของท่านมหาเทพ ”

           “ สรวงสวรรค์ ดินแดนแห่งแสงและความดี ”

           “ คราวนี้ท่านจะรับข้าไปจริงเหรอครับ ”  ขณะนี้จิตใจของเขาล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว    แต่นัยน์ตาที่ประกายแสงแห่งชีวิตกำลังลิบลี่ของเขาก็จองมองนัยน์ตาที่ขาวโผลนไร้ความรู้สึกของนาวิโร่ผู้น้อง  แต่ขณะที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขาจะหมดลงพร้อมกับการมาเยือนของความมืดมิดในสายตานั้น

            “ มันยังไม่ถึงเวลาสำหรับเจ้าหรอก ไม่เรื่องนี้ยังไม่จบ เจ้าต้องอยู่ต่อไปเพื่อส่องแสงให้แก่ความมืดในเวลานี้แก่น้องเจ้า ”   

                                                          “ เฮลลิสส์ ”

เสียงร่ายเวทมนต์บางอย่างดังขึ้นพร้อมกับแสงสีขาวที่เจิดจ้า

     ใช่แล้วถึงแม้เสียงนั้นมันจะมาจากปากของนาวิโร่แต่เสียงนี้มันก็ไม่ใช้ของนาวิโร่  มันเป็นเสียงแปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาเหมือนกับว่ามีชายวัยสูงอายุสี่คนพูดพร้อมกัน   เสียงนี้มันเป็นเหมือนมือที่มาดึงวิญญาณของเขาขึ้นมาจากปากเหวแห่งความตาย   เขากลับสู่โลกแห่งชีวิตอีกครั้งบัดนี้ร่างกายที่เคยอยู่ในสภาพปางตายของเขา ตอนนี้มันกลับมาเป็นปกติอีกครั้งแผลทุกอย่างหายสนิทไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นราวกับว่ามันไม่เคยมีมาก่อน  หรือว่าคนที่มาช่วยเขาไว้คือร่างของนาวิโร่ที่มีสิ่งที่เขาก็ไม่รู้เลยว่าสิ่งใดควบคุมน้องชายเขาอยู่

           “ ท่านเป็นใคร ”  บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความสงสัยเริ่มขึ้น

          “ เจ้ารู้จักพวกข้าดี ลองใช้ความคิดนึกไตร่ตรองดีๆครากอน ” เสียงที่เหมือนชายแก่สูงวัยสี่เสียงพูดพร้อมกันโต้ตอบเขาทันที 

     เมื่อสิ้นคำสนทนาที่ชวนให้ขบคิดนั้น  ครากอนก็นึกย้อนไปถึงคำสอนเกี่ยวกับเกรทไนท์หรือนักรบในตำนาน  เขานั่งเครียดคิดอยู่พักหนึ่งในที่สุดปัญญาที่สุดหลักแหลมของเขาก็นึกออก

        “ หรือ.....ว่าพวกท่านคือ....”  ครากอนพูดติดๆขัดๆด้วยอาการตกใจ

        “ เจ้านึกออกแล้วซินะ ”  เสียงนั้นออกมาจากเกรทไนท์ซึ่งก็คือน้องชายเขา

       “ พวกท่านจริงๆหรือนี้ เทพผู้พิทักษ์สี่ทิศของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เทพมีคาร์ตัส เทพแห่งไฟ ,เทพเธโอเดอร์ เทพแห่งลม,เทพยัสซุส เทพแห่งน้ำ และเทพไกอา เทพแห่งดินและธรรมชาติ นี่มันของจริง ตำนานว่าไว้ไม่ผิด ”  ครากอนพูดด้วยอาการที่เหลือเชื่อ นัยน์ตาของเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง  โดยไม่อยากจะเชื่อว่าดวงวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่สถิตอยู่ในร่างของน้องชายของเขานั้นคือจอมเทพสี่องค์ในตำนานผู้ปกป้องดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ทิศมาตั้งแต่ยุคบรรพกาลก่อนการกำเนิดของมหาศาสดาเป็นล้านๆกัลป์

     “ เจ้าต้องดูแลน้องเจ้าให้ดีบทบาทของเขาในตำนานนี้ยังไม่จบ  ไม่นานเขาจะได้พบกับผู้ปลดปล่อยผู้ซึ่งจะไม่มีอัศวินซินโดมผู้ใดในปฐพีนี้จะเทียบเขาได้ เขาจะแข็งแกร่งประดุจมหาศาสดา  ทรงพลังเท่ามหาเทพยูเรียส   ยุคใหม่ใกล้เข้ามาแล้วและน้องเจ้าจะเป็นผู้กำหนดมัน ” ถ้อยคำและน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยปริศนาจากจอมเทพทั้งสี่ทำให้ครากอนอดสงสัยไม่ได้

     “ ท่านหมายความว่าไงผู้ปลด...... ”

    “ เฮ้ย ข้ายืนฟังแกและไอ้เดนเทพของแกมานานพอแล้ว ตายๆไปทั้งคู่นั้นแหละ!! ”   เสียงตะโกนน้ำเสียงอันน่าสยดสยองดังขึ้นมาตัดบทขณะที่ครากอนกำลังจะถามเกี่ยวกับผู้ปลดปล่อย   เขาหันไปมองตามต้นทางของเสียงและมองผ่านสายฝนที่สาดกระหน่ำ ใช่แล้วเจ้านักรบมืดซาเกากับมังกรดำขนาดมหึมาพาหนะที่แสนน่ากลัวของมันอยู่ห่างจากเขาไม่ไกลนัก  การที่เขาได้พบกับเกรท ไนท์ นักรบในตำนานและสี่มหาเทพทำให้เขาลืมนึกถึงเจ้าปีศาจตนนี้ไปเลย

             “ ตายซะ ” เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกครั้งแต่คราวนี้มันเป็นเสียงที่ชัดเจนมากคล้ายกับว่ามีไอ้ปีศาจตนนั้นมาพูดข้างหูเขาเลย เสียงสบถของมันดังขึ้นมาเรื่อยพร้อมกับเสียงสายฟ้าฟาด ในตอนนี้ใจของเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าที่นี่คือที่ไหน ถ้าไม่ใช่สวรรค์แล้วมันคืออะไร เขาพยายามรวบรวมความคิดและสติเพื่อไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างสุดความสามารถ ร่างกายของเขามันก็พุ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆจนเร็วเกือบเท่าความเร็วแสง ผิวหนังของเขาเริ่มแสบร้อนจากการเผาไหม้ด้วยสาเหตุจากความเร็วมากเกินไปในการพุ่งของร่างกายเขา ยิ่งนานเข้าเขาก็ยิ่งเจ็บปวดทรมานมาก เสื้อผ้าของเขาไหม้หายไปหมด รวมไปถึงผมหรือขนต่างๆในร่างกายก็ไหม้ไปหมด เหลือเพียงร่างกายเปลือยปาวที่ไกล้มอดไหม้ แต่เขาก็พยายามรวบรวมสติอย่างต่อเนื่อง

          ขณะที่ร่างกายใกล้สูญจู่ๆในหัวของเขาภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้น เป็นเหตุการณ์ที่ผ่านมาเนินนานจนเขาจำไม่ได้เลยเคยผ่านเหตุการณ์นี้มาก่อน  ภาพทุ่งหญ้าโล่งกว้างในหุบเขา แวดล้อมไปด้วยลำธารเล็กๆ พร้อมด้วยกลิ่นอายธรรมชาติ เขาเห็นชายหัวโล้น ผิวดำ ร่างอ้วน ใส่ชุดสีขาวใสบริสุทธิ์ของนักบวช กำลังยืนคุมเด็กชายสองคนที่นั่งกอดเขาบนก้อนสองลูกใต้ต้นไม้ใหญ่ ดูเหมือนกับว่าเด็กสองคนนั้นกำลังนั่งสมาธิอยู่ แต่เขาเห็นใบหน้าของทั้งสองไม่ชัดเขาจึงรวบร่วมสติมุ่งไปที่เด็กสองคนนั้น ภาพหน้าตาของเด็กทั้งสองก็ชัดขึ้น ใบหน้าที่ปรากฏคือเด็กทางซ้ายที่ดูสงบคือเขา ส่วนคนทางขวาที่ดูซุกซนคือนาวิโร่น้องของเขา

          “ เด็กๆการทำสมาธิคือพื้นฐานหลักของการเป็นอัศวินที่ดี เพื่อที่จะได้รู้จักควบคุมตนเองเวลาเจอเหตุการณ์ที่เสี่ยงต่ออันตราย เข้าใจไหม ” นักบวชผู้นั้นพูดสอนไปขณะที่เดินวนรอบๆเด็กๆ

          “ ครับ” ทั้งสองตอบพร้อมกันหลังจากนักบวชพูดเสร็จ

      “ อะไรนะ พูดให้มันดังสมกับเป็นอัศวินหน่อยสิ”

      “ ครับ!!” เด็กทั้งสองไม่รอช้าที่จะตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น

         “ ดีมาก หลักการง่ายๆของสมาธิก็คือการควบคุมจิตใจ เมื่อไรที่เราคุมจิตไม่ได้มันจะพาเราไปพบกับสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย ผู้ใดที่ควบคุมจิตของตนได้คนผู้นั้นจะเป็นได้ทุกๆอย่าง จิตของเรามีห้องหนึ่งอยู่ภายในจิตใจส่วนลึกของเรา มันเป็นห้องที่ว่างเปล่าจะเปลี่ยนไปตามจิตที่วุ่นวายของเรา หากนึกถึงนรก มันก็จะเปลี่ยนเป็นนรก ห้องนี้เรียกว่า อุโมงค์จิต หากเราสามารถควบคุมจิตได้แล้วเขาไปในอุโมงค์จิตนี้อย่างต่อเนื่องเราจะได้พบความรู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลนั้นคือ สัจจะธรรมแห่งชีวิต แต่หากควบคุมจิตไม่ได้ แล้วหลุดเข้าไปในอุโมงค์จิตนี้ สิ่งที่รอมีเพียงอย่างเดียวคือความตายโดยวิญญาณจะมอดไหม้ไปตลอดกาล….” (ใช่เลยเรายังไม่ตาย เราจะต้องออกไปจากที่นี้) ยังไม่ทันที่นักบวชผู้นั้นจะพูดจบ เขาก็ดึงจิตออกแล้วคืนมาสู่อุโมงค์จิตของเขา ขณะนี้ร่างกายของเขาได้สูญเสียแขน และขาไปแล้ว แต่เขาก็มิได้สนใจ เขามุ่งแต่รวบร่วมจิตเพื่อจะออกไปจากที่นี้ให้ได้ ไม่นานจิตของเขาก็นิ่ง แขน ขา เสื้อผ้า ร่างกายเริ่มกลับมาในสภาพเดิม แต่ความเร็วในการพุ่งของร่างกายไม่ได้ลดลงเลย แต่มันกลับเพิ่มความเร็วขึ้นอย่างมากมายมหาศาล แต่คราวนี้ร่างกายของเขาไม่ได้เกิดการไหม้อะไรเลย ปลายสุดของอุโมงค์แสงที่เคยไรซึ่งปลายทางแต่ตอนนี้ มันกลับมีจุดดำๆโผล่ขึ้น ยิ่งเข้าไปใกล้มากเท่าไรมันก็ใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็มาถึงปากอุโมงค์อันดำมืดขนาดใหญ่ ทันทีที่เขาเข้าไปในช่องสีดำนั้น แสงสว่างอีกดวงก็ปรากฏขึ้น ภาพแรกที่เขาเห็นคือ มังกรสีดำน่าเกลียดน่ากลัวพร้อมกับเจ้านายของมัน (เรากลับมาแล้ว)

            “ อะไรของมันว้ะ!!” เจ้าปีศาจซาเกาตัวนั้นตะโกนออกมาสุดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยว พร้อมกับยืนมือขวาที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยชุดเกราะเหล็กหนามาที่เขา  ขณะนั้นบรรยากาศรอบๆตัวมันช่างเลวร้ายมาก มีหลุมระเบิดกว้างมากมายที่เกิดจากฝ้าผ่า ไฟไหม้ลามไปทั่วกินแนวไปหลายกิโล สัตว์ป่ามากมายล้มตายจากไฟป่าจนหมด

           “แกตาย!!”  เสียงตะโกนไอ้ปีศาจตนนั้นดึงเขาให้กลับมาสนใจสิ่งที่ออกมาจากมือของมัน ปะจุไฟฟ้าสีดำก่อตัวขึ้นตามตามแขนของมัน แล้วค่อยๆไหลมารวมกันตรงกลางฝ่ามือจนกลายเป็นก้อนพลังสีดำสองซึ่งดูอันตรายมากๆ

อาชูล่า!!

   ก้อนพลังสีดำนั้นกลายเป็นสายฟ้าสีดำขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วสูง แต่นาทีที่มันจะพุ่งเขามาทำลายเขา จู่ๆก็มีพลังแสงสีขาวลึกลับบางอย่างพุ่งมาสกัดพลังที่น่ากลัวนั้นไว้ได้ทัน

บึ้ม!!

   พลังสีขาวอีกลูกพุ่งเข้าใส่เจ้าปีศาจซาเกาและมังกรที่น่าเกลียดของมันอย่างจัง เล่นเอามันทั้งสองร่วงตกลงสู่พื้น

ตึง!!

   เขาไม่รู้ว่าจู่ๆพลังนี้มาได้ไงแล้วเป็นของใคร แต่ที่เขารู้คือ เจ้าของพลังนี้ต้องเก่งกาจมากๆและไม่ใช่ศัตรูของเขา เพราะเป็นไปได้ว่าตอนที่เขาหลุดเขาไปอยู่ในอุโมงค์จิตสิ่งป้องกันเขาไว้อาจเป็นเจ้าของพลังนี้ก็ได้ สายตาเขาหันไปทุกทิศเพื่อหาต้นกำเนิดพลังสีขาวนั้นซึ่งจะเป็นความหวังเดียวของเขาในการที่จะรอดพ้นจากอุ้มมือปีศาจเพชฌฆาตตนนี้ให้ได้ และแล้วเขาก็ได้เห็นควันบางอย่างพุ่งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งในแนวซึ่งเป็นที่ที่นาวิโร่สลบอยู่  ด้วยความตกใจกลัวว่าน้องจะมีอันตราย เขาจึงขี่กริฟฟ่อนไปตรงจุดนั้นอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาคือ สิ่งที่หน้าตกใจที่สุด ตาของเขาเบิกกว้าง สีหน้าตกใจแบบสุดๆ

นักรบในตำนานมีจริงหรือเนี่ย!!

เสียงของครากอนเหมือนตะลึงในสิ่งที่ตาเห็นแบบสุดๆ

วินาทีสุดท้าย

“นาวิโร่”

“นาวิโร่”

“นาวิโร่”

เสียงแผ่วเบาแต่ฟังแล้วอบอุ่นดังขึ้นมากระทบหูของอัศวินผู้หลับใหล

       ดูเหมือนว่ามีใครบางคนพยายามมาปลุกเขาให้รู้สึกตัว   เสียงเรียกนั้นดังขึ้นมาเป็นระยะๆและดูเหมือนว่ามันจะดังขึ้นเรื่อยๆแล้วเข้ามาใกล้เขาทุกทีทุกขณะ  ขณะที่ความรู้สึกแรกที่เขาสัมผัสได้คือ ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสในทุกส่วนของร่างกายที่บอบช้ำของเขา  

       ความเจ็บปวดนั้นสร้างความทุกทรมานให้แก่เขามากจนเขาอยากจะตะโกนมันออกมาเพื่อบรรยายถึงความรู้สึกนั้น ให้คนอื่นได้รับรู้ถึงความทรมานของเขา 

                                               “แกตายซะ”

     เสียงตะโกนอย่างดังที่สามารถแสดงถึงความรู้สึกของคนพูดได้เลยมันดังขึ้นไม่ไกลจากที่ที่เขานอนสลบอยู่นั้น  

“ฮา ฮา ฮา ฮา  มาเลยไอ้กระจอก”

     เสียงอีกเสียงหนึ่งมันก็ดังขึ้นมาทันทีในระยะที่ไม่ไกลนักจากเสียงแรก  มันช่างเป็นเสียงที่น่ากลัวเหลือเกิน ทั้งฟังดูแหบๆแหลมๆ  แฝงด้วยความชั่วร้ายอย่างเข้มข้นสุดๆ  ความดังของมันเหมือนคลื่นเสียงความถี่สูงที่เข้ากรีดแทงหัวใจของผู้ที่ได้ยินให้ได้สัมผัสกับคำว่าหวาดกลัวจากปีศาจ

       ขณะที่เขาพยายามจะรวบรวมสติที่เลอะเลือนของเขาเพื่อจะฝืนลืมตามาดูเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนั้น   และแล้วเสียงพวกนั้นมันก็ดังขึ้นมาเรื่อยๆทั้งเสียงของ การตะโกนด่าทอกัน  เสียงของดาบที่ฟาดฟันกันอย่างรวดเร็วและรุนแรงราวสายฟ้า  เสียงระเบิดที่เกิดจากผลของเวทมนต์ต่างๆ   เสียงคำรามและการเคลื่อนไหวปีกของกริฟฟ่อน  มันดังขึ้นมาเรื่อยๆราวกับว่ากำลังมีใครสองคนกำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายกันอยู่

     ความคิดแรกที่เขานึกถึงและเลือนลางขึ้นมาช้าๆในสติที่เลอะเลือนของเขา  เหตุการณ์เหล่านั้นได้ค่อยออกมาปรากฏในหัวของเขาที่ละฉากอย่างช้าๆ  มันคือภาพที่ปรากฏย้อนไปตั้งแต่ช่วง เหตุการณ์ที่ก้าวสู่สาธารณรัฐคอนสแตน การผจญภัยไปในป่าเมอร์วูด  การหลบหนีจากฝูงมิโนเทอร์และเซนทอร์  การมุ่งสู่ดินแดนแห่งยอดนักสู้ทุกชนชาติ รัฐเนสซีอา 

      และเหตุการณ์ที่ปรากฏในหัวของเขานั้นจู่ๆมันก็ได้แวบมาถึงตอนสำคัญที่สุดนั้นคือการประลองของเขากับครากอนในทุ่งหญ้าเขียวขจี   ในทุกๆฉากตั้งแต่แรกเริ่มจนมาถึงเหตุการณ์สุดท้ายที่เขาจดจำได้ก่อนจะมานอนในสภาพปางตายในขณะนี้ คือ ตอนที่เขากำลังนั่งอยู่บนหลังของกริฟฟ่อน  สายตากำลังจ้องมองคัมภีร์มนตราเวทมนต์ขาว ไปในหน้าที่สะดุดตาที่มีตัวหนังสือโบราณศักดิ์สิทธิ์เขียนต่อกันเป็นแนวยาวราวกับตัวหนอน       ขณะที่เขากำลังอ้าปากเพื่อร่ายเวทมนต์ให้จบนั้น  จู่ๆก็เหมือนว่ามีพลังลึกลับบางอย่างพุ่งมาลอบทำร้ายเขาโดยไม่ได้ตั้งตัว

                                                 “อ้ากกกกกก”

  เมื่อนึกถึงพลังลึกลับนั้น  ก็ราวกับว่าเหมือนกับมันเกิดขึ้นจริงอีกครั้ง  ในทุกความรู้สึกของความเจ็บปวดที่เกิดจากการปะทะของพลังลึกลับนั้น  จนทำให้เขาถึงกับเผลอตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาโดยไม่รู้ตัว

    (ใช่แล้ว) เสียงความคิดของเขามันดังขึ้นมาพร้อมกับการปะติดปะต่อเหตุการณ์ที่เป็นรูปเป็นร่างขึ้น  ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนพยายามจะสังหารเขาให้สิ้นชีพด้วยเหตุผลบางอย่างซึ่งอาจจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับภารกิจที่พวกเขาได้รับมอบหมายก็ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นหากมันนึกว่าสังหารเขาได้แล้วเป้าหมายต่อไปของมันก็คือ.....

   “ พี่  ”  เสียงเบาๆนั้นมันออกมาจากปากของเขา

      จู่ๆนัยน์ตาสีฟ้าของเขาก็ลืมขึ้นมาอย่างฉับพลัน ร่างกายที่บอบช้ำปางตายของเขาซึ่งอยู่ในสภาพที่ไม่น่าจะขยับตัวได้เลย แต่ในนาทีนั้นมันกลับขยับได้อย่างกับว่ามันไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย   

       ร่างกายข้างในของเขารู้สึกว่ามันจะอุ่นขึ้นมากเหมือนกับว่ามีพลังงานอะไรบางอย่างกำลังปะทุอยู่ข้างใน ไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ดูเหมือนว่ามันจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ มันทำให้ร่างกายของทุกส่วนของเขากลับมามีพลังอีกครั้ง  แต่มันก็ร้อนขึ้นเรื่อยๆจนควันที่คล้ายเกิดจากการเผาไหม้อะไรบางอย่างออกมาจากทุก อณูของร่างกายเขา ควันนั้นพุ่งออกมาเรื่อยๆจนมันครอบตัวเขาไปหมด

                                         (นี่มันอะไรกันนี้   เราจะตายไหมเนี่ย)

                                          ความคิดวิตกของเขาผุดขึ้นมาในหัว

    ขณะที่เขากำลังวิตกกับความเปลี่ยนแปลงต่างๆของร่างกายเขาอยู่นั้น  สายตาของเขาก็ได้เงยไปมองบนท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสีจากท้องฟ้าที่สดใสไปเป็นมืดครึ้มคล้ายกับว่ากำลังจะมีฝนตกโดยบังเอิญ  ภาพที่เขาเห็นอย่างเลือนลางคือกำลังมีอะไรสองอย่างกำลังประจันหน้ากันอยู่บนท้องฟ้า  

     แต่เมื่อเขาลองจ้องสายตาอย่างจริงจัง  ภาพแรกที่เขาเห็นคือ อัศวินผู้หนึ่งที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้าขาดเพราะถูกฟันหลายแห่ง ในทุกจุดที่ขาดก็มีเลือดสีแดงไหลออกมาไม่หยุดและดูเหมือนว่าร่างกายของเขาอ่อนแรงมากอาจจะเป็นเพราะเจอการต่อสู้ที่หนักหน่วงมานาน ซึ่งอัศวินผู้นั้นก็คือ ครากอน พี่ชายของเขาซึ่งกำลังขี่หลัง

กริฟฟ่อนอยู่สูงจากเขาไปไม่ถึงยี่สิบเมตร  

      แต่ในอีกฟากหนึ่งคือ บุคคลลึกลับ มันสวมผ้าคลุมสีดำที่มีสภาพเก่าๆมีรอยขาดอยู่หลายจุด ให้คลุมปิดหน้าจนมาจรดถึงข้อขาราวกับชุดพ่อมดผู้ชั่วร้าย   สิ่งที่โผล่ออกมาเพียงอย่างเดียวจากชุดที่น่าเกลียดนั้นก็คือแขนของมันที่ครบเครื่องไปด้วยชุดเกราะแขนเหล็กหนาสีเงินที่ครอบตั้งแต่ไหล่ไปจนถึงปลายนิ้ว ดาบสีดำรูปร่างแปลกประหลาดคล้ายรูปเสี้ยวพระจันทร์ของมันดูใหญ่และคมกว่าดาบสีทองรูปกางเขนศักดิ์สิทธิ์ของพี่เขายิ่งนัก 

      แต่ที่น่าตื่นตระหนกมากที่สุดคือสิ่งที่มันใช้เป็นสัตว์พาหนะ  มันคือ มังกรตัวสีดำทมิฬ  ตาของมันมีสีแดงเข้มดูดุร้ายมาก  เขาที่อยู่บนหัวของมันมีถึงสี่อันที่แทงขึ้นบนหน้าผากของมันและแต่ละอันก็ดูจะคมมากพอที่จะตัดเพชรได้เลย ฟันของมันคมและเรียวเรียงต่อกันเป็นแถวจนแทบจะหาช่องว่างไม่ได้เลย  หากใครโดนฟันที่น่ากลัวนี้ทำร้ายเข้าก็ไม่ต้องเรียกหมอมารักษาหรอก   ปีกที่ใหญ่โตและน่ากลัวมากราวกับปีกของซาตาน   ขาที่ใหญ่โตดูทรงพลังมากและเหมือนจะมีรอยแผลเป็นที่เกิดจากการต่อสู้ที่หนักหน่วงมาโชกโชน   กรงเล็บของมันใหญ่โตและแหลมคมจนตวัดครั้งเดียวอาจทำให้ทุกอย่างที่โดนเข้าขาดได้

                                           วีดดดดดดดดดดดด

เสียงกรีดร้องของมังกรที่แสนน่ากลัวตัวนั้นแหลมมากจนทำให้คนฟังปวดเยื่อแก้วหูเลย

“เจ้านอกรีด  ซาเกา พวกบูชาซาตานอย่างแกทำไหมยังมีอยู่อีก” ครากอนพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะตกตลึงในสิ่งที่สายตาของเขาเห็น

 มันเงียบอยู่ครู่หนึ่งในอิริยาบถที่ดูอำมหิตเกินบรรยาย แต่ไม่นานนักเสียงที่แหบและแหลมคมก็ดังขึ้นมาเสียดแทงหัวใจของครากอน

“ความตายไง ข้ามารับเจ้าไปนรกไงไอ้ซินโดมสวะ”

“ถ้าคิดว่าทำได้ก็เข้ามาเลย” ครากอนไม่รอช้าที่จะท้าทายไอ้ปีศาจตนนั้น

“สวะก็คือสวะในวันยังค่ำจะตายอยู่แล้วยังไม่เจียม เตรียมตัวเจอกับความตายที่น่าสยดสยองได้เลย” ไอ้ปีศาจตนนั้นมันพูดออกมาในอารมณ์ฉุนเฉียวแบบสุดๆ

( คงไม่รอดแน่เรา แต่ไม่เป็นไรหรอกเพื่อให้น้องชายเรารอด )ความคิดที่จะยอมสละชีพเพื่อให้น้องชายรอดพ้นจากเงื้อมมือไอ้ปีศาจร้ายตนนี้ ทำให้ความคิดที่กลัวความตายมันหายไปจากหัวเขาหมด

         เขาจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาที่ดำมืดและน่าสยดสยองของมันโดยที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว  นัยน์ตาสีน้ำตาลของเขาส่องประกายด้วยรัศมีแห่งความกล้าหาญเพื่อขมสายตาที่ดำมืดของมัน

“ไอ้นอกรีตซาเกา พวกแกนั้นแหล่ะสวะ”  เสียงที่ไร้ซึ่งความกลัวมีแต่ความห้าวหาญดังออกมาจากอัศวินหนุ่ม

     เมื่อมันได้ยินคำพูดของครากอน ท่าทางของมันก็เปลี่ยนไป มันยิ่งมีอารมณ์ฉุนเฉียวมากขึ้น มันตะโกนโหวกเหวกโวยวายคล้ายกับคนบ้าด้วยเสียงที่น่ากลัวออกมาด้วยอารมณ์ที่อยากจะสังหารครากอนให้จงได้

     ทันใดนั้นจู่ๆอากาศก็แปรปรวนอย่างรุนแรงคล้ายกับว่ามันเปลี่ยนแปลงตามอารมณ์ของไอ้ปีศาจตนนั้น ลมพายุพัดรุนแรงจนทำให้ต้นไม้ที่อยู่แถวนั้นล้มไปเป็นแถบๆเรียงรายราวกับสายธาร ฝนกระหนำลงมาหนักมากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เมฆแปรปรวนอย่างผิดปกติ มันหมุนวนเป็นวงกลมที่ทับกันหลายชั้น ช่องว่างตรงใจกลางของมันมีไฟฟ้าสถิตอยู่หนาแน่นมากคล้ายๆกับว่ากำลังก่อตัวเป็นฟ้าผ่าลูกใหญ่ขนาดมหึมา

                                    เปรี้ยง

     ทันใดนั้นเสียงฟ้าผ่าขนาดมหึมาลูกแรกที่พุ่งออกมาจากใจกลางของพายุเมฆนั้น มันพุ่งลงมาผ่ากับแนวต้นไม้ที่โค่นล้มเป็นแนวเพราะแรงลมที่รุนแรง  ทันทีที่มันผ่าลงไฟก็ลุกขึ้นทันทีอย่างบ้าคลั่ง ไฟนั่นลามไปอย่างรวดเร็วฝูงสัตว์มากมายต่างวิ่งหนีเอาตัวรอดจนวุ่นวายไปหมด  

       ไม่นานนัก เปรี้ยง เปรี้ยง  ลูกที่สองที่สามก็ตามมา แต่คราวนี่มันไม่ได้พุ่งลงไปผ่ากับแนวต้นไม้ที่ล้มเรียงรายกับผืนอย่างกับฟ้าผ่าธรรมดา  แต่เป้าหมายที่ผิดธรรมดาของมันก็คือ ครากอน

        “ฮา ฮา ฮา ลองชิมสายฟ้าของซาตานหน่อยไหม ไอ้พวกสวะบูชาพระเจ้าหวยๆ” มันหัวเราะอย่างสะใจ เมื่อเห็นสายฟ้านั้นพุ่งตรงไปหาครากอน

ซืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

            เสียงของสายฟ้าสองลูกที่พุ่งด้วยความเร็วสูงเข้าหาครากอน เขานั่งอยู่บนหลังของกริฟฟ่อน สายตาของเขาจ้องอย่างไม่ยอมละสายตาจากมันเลยแม้เพียงเสี้ยววินาที แต่เขาก็ไม่ได้ขยับไปไหนหรือแม้จะเตรียมตั้งรับเลย เขานิ่งมากๆคล้ายกับว่าเขาจะไม่หวาดกลัวสายฟ้าสองลูกนั้นซึ่งมีอนุภาพทำลายล้างสูงที่แม้แค่เพียงมันสะกิดเขาแค่นิดเดียวก็สามารถปลิดชีพเขาได้เลย

(จบแค่นี้เองเหรอ) ขณะที่สายฟ้านั้นเหลือเพียงไม่กี่อึดใจก็ที่จะพุ่งเข้ามาเขา วินาทีสุดท้ายของชีวิตใกล้เข้ามาทุกที มันเหมือนกับที่มีคนว่ากันเอาไว้ว่าก่อนจะตายเพียงเสี้ยวนาทีคนๆนั้นจะได้เห็นภาพเหตุการณ์ต่างๆในชีวิตทั้งหมดตั้งแต่เกิด

         ครากอนก็เป็นเช่นกันภาพเหตุการณ์ต่างๆในชีวิตของเขานั้น  มันปรากฏขึ้นมาทันที มันเหมือนจริงมากๆราวกับว่าเขาได้ย้อนเวลาไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ

         ภาพแรกที่ปรากฏมันเป็นช่วงเวลาที่มีอัศวินผมทอง หน้าตาสง่างามผู้หนึ่ง เดินเข้ามาในบ้านที่พังลงด้วยภัยสงคราม  อัศวินที่สง่างามผู้นั้นเดินตรงเข้ามาอุ้มเขาและน้องชายที่กำลังนอนสลบกอดศพแม่ซึ่งโดนสังหารโดยคนแคระป่าเถื่อนเผ่ามูเนอร์  เขาผู้นั้นคือต่อมาได้กลายเป็นอาจารย์ของเขา และกลายเป็นกษัตริย์ซินโดมผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของศาสนจักรซินโดม เขาคือ สมเด็จคาร์บี้ ที่สี่

         ภาพที่สองมันก็ปรากฏขึ้นมาทันทีที่เหตุการณ์แรกเลือนหายไป  สิ่งที่เขาเห็นคือวันแรกที่เขาเข้าการรับเลือกในพิธีกรรมสรรหาอัศวินของพระเจ้า เด็กชายมากมายจากทั่วสหพันธรัฐมุ่งตรงมาสู่ดินแดนแห่งซินโดมเพื่อเข้ารับการคัดเลือก  ไข่กริฟฟ่อนจำนวนสองใบวางอยู่บนแท่นบูชาขนาดใหญ่ที่ถูกจัดตกแต่งให้อลังการและงดงาม

เขาและน้องยืนอยู่ในแถวท้ายๆ คอยเฝ้ามองเด็กชายมากมายคนแล้วคนเล่าเดินเข้าไปสัมผัสไข่กริฟฟ่อนทั้งสองใบแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนมาถึงคิวของเขาทันทีที่เขาเอื้อมมือน้อยๆที่แสนเบาะบางไปสัมผัสกับไข่ใบแรก ไข่นั้นก็ส่องแสงสว่างสีฟ้าสว่างสดใสไปทั่ววิหารฟองแตโบ และเมื่อแสงนั้นหายไปสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาคือเจ้าแห่งสวรรค์เทว-สัตว์  กริฟฟ่อน นั้นหมายความว่าเขาได้รับเลือกให้เป็นอัศวินของพระเจ้า  และน้องชายของเขาก็ได้รับเลือกเช่นกัน

        หลังจากนั้นภาพเหตุการณ์ต่างๆตั้งแต่เขาเข้ารับการแต่งตั้งเป็นอัศวินแห่งพระเจ้า

การฝึกหัดการเป็นอัศวิน ภารกิจต่างๆ  มันผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วแม้เพียงเสี้ยววินาทีแต่ใจของเขาช่างรู้สึกเหมือนกับว่ามันยาวนานเป็นปีๆ ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือ  นาวิโร่ น้องชายสุดที่รักของเขา

              “ลาก่อน น้องรัก”  เขาตะโกนออกมาจนสุดเสียง จนทำให้เจ้าปีศาจซาเกา

ผู้ลึกลับตนนั้นถึงกับสั่นสะท้าน

         “เตรียมตัวกลับไปหาพระเจ้าของแกได้แล้ว ฮา ฮา ฮา ฮา” เสียงแหบและแหลมสูงที่น่าเกลียดของไอ้ปีศาจซาเกาดังออกมาด้วยอาการที่สะใจแบบสุดๆ

        สายฟ้านั้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มันเหลือเพียงไม่ถึงเมตรก็จะได้ปลิดชีพครากอน  (มหาเทพยูเรียสโปรดรับลูกไปสู่ อาณาจักรของพระองค์ด้วย)  แม้รู้ว่ามันเป็นวาระสุดท้ายของตนเอง แต่เขาก็หาได้หวาดกลัวต่อสิ่งที่เรียกว่าความตายไม หากแต่แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างล้นหลาม สายตาของเขาจ้องไปที่สายฟ้าสองลูกที่กำลังมุ่งมาปลิดชีพเขาอย่างไม่ละสายตา  ขณะที่มันพุ่งเข้ามาใกล้เขามาทุกขณะ

--สิบเมตร – แปดเมตร – ห้าเมตร-สามเมตร

ฟืด

     กระแสลมรุนแรงที่เกิดจากความเร็วของสายฟ้าสองลูกนั้นพุ่งผ่านเขาไปด้วยความเร็วสูง มันแรงมากจนทำให้สร้อยคอรูปสัญลักษณ์แห่งชีวิตตราศาสนาของ

ซินโดมหลุดออกจากคอของเขาและปลิวไปตามกระแสลมที่พาไป สายตาของเขาในตอนนี้ได้ละจากสายฟ้าสองลูกนั้น เพื่อสาดสายตาตามสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขาตอนนั้นแต่ไม่ทันที่เขาจะเห็นสิ่งที่เขาตาม มฤตยูสองก็พุ่งใส่เขา

บึ้ม บึ้ม

       ตาของเขาพล่าด้วยแสงสีขาวสว่างเจิดจ้า มันสว่างกว่าแสงปกติยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ของเทพอะพอโล ไม่รู้เพราะเหตุใด แต่เขารู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับแสงนี้มาก เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความรักที่เขาเคยได้สัมผัสมาก่อนในแสงนี้ แต่เมื่อเขาลองมองไปรอบๆก็ได้พบว่าเขามอยู่ในสถานที่บางอย่าง มันโล่งกว้างไปสุดลูกหูลูกตา หากแต่ในที่ที่กว้างไกลนี้กลับไม่สิ่งมีชีวิตหรือสิ่งใดๆเลยแม้แต่เพียงอย่างเดียวนอกจากเขา หันไปทางไหนก็เจอแต่แสงที่สว่างจ้าไปหมด ไม่มีลมไม่มีเสียง ตัวของเขาล่องลอยไปอย่างไร้ทิศทางและในนาทีนั้นเขาไม่สงสัยไปอย่างอื่นเลยว่าที่นี้เป็นที่ใดนอกจากสวรรค์  

        “ มาถึงแล้วที่ที่สิ้นสุดของชีวิต ที่เริ่มต้นของชีวิตนิรัน ”   ขณะที่ร่างกายของเขาล่องลอยไปในที่กว้างๆนั้นอย่างไร้จุดหมาย ใจของเขาหวังเพียงอย่างเดียวเพียงให้ได้เจอกับมหาเทพยูเรียส  

        บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม จู่เขาก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาคล้ายเสียงระเบิดอย่างต่อเนื่อง เสียงแผ่วๆนี้ไม่มีที่ท่าที่จะหยุดเลย แต่สิ่งที่แปลกไม่ได้มีแค่นั้นร่างของเขามันลอยพุ่งขึ้นไปข้างบนด้วยความเร็วที่ไต่ระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว  สายตาของเขามองไปข้างหน้าอย่างจดจ่อว่าจะเจอกับสิ่งใดในตำแหน่งที่ร่างเขาพุ่งไปด้วยความเร็วสูง แต่เขาหาได้พบอะไรเลยนอกจากแสงสว่างที่ไรจุดจบ

โคลมมมม

เสียงซัดของคลื่นดินที่ดังสนั่นหวั่นไหว

          ทั้งคู่ต่างพลัดกันรุกและรับอย่างสูสี  คู่คี่   แต่ละฝ่ายไม่มีใครสามารถกดอีกฝ่ายลงได้การต่อสู้เป็นไปอย่างยาวนาน  ลานต่อสู้ที่เคยเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี  บัดนี้ได้เหลือเพียงสภาพหน้าที่พังเสียหายจากรอยระเบิดมากมายมหาศาลราวกับผิวดวงจันทร์   สีเขียวของต้นหญ้าถูกทดแทนด้วยสีน้ำตาลของดินที่เสียหายมากเหลือเกิน

         ร่างกายของทั้งสองก็อยู่ในสภาพที่แย่สุดๆ เสื้อผ้าขาดกระจุยกระจายไปหมด หน้าตาแข้งขามีแต่บาดแผลจากการต่อสู้  เลือดสีแดงออกมาจนน่าตกใจ 

         แต่ขณะที่นาวิโร่กำลังจะร่ายมนต์โจมตีนั้น

                       “วาการิ........อ๊ากๆๆๆๆๆ”

      จู่ก็มีพลังไฟฟ้าสีดำที่ไม่รู้มาจากไหนพุ่งเข้าด้านหลังของนาวิโร่จังๆ

บึ้มมมมมม

          ทั้งนาวิโร่และกริฟฟอนของเขาหมดสติทันทีที่โดนพลังลึกลับนั้นเข้าไปเต็มๆและร่วงลงไปกระแทกกับพื้นอย่างรวดเร็ว จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

                            “ไม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่”   ครากอนแหกปากตะโกนด้วยความตกใจ

         เขารีบพุ่งลงไปดูอาการของน้องชายของเขาที่อยู่ในสภาพหมดสตินอนกองอยู่กับพื้นดิน    เขาเอานิ้วตรวจที่ชีพจรของน้องชายและพบว่าเป็นปกติดีอยู่จึงโล่งใจไปเปราะหนึ่ง  แต่เขาต้องหาต้นกำเนิดพลังนี้ว่าอยู่ที่ไหน    จู่ๆพลังอันเดิมก็พุ่งมาหาเขาแต่โชคดีที่สามารถหลบมันได้ทันที่    และเขาได้พบกับต้นกำเนิดของพลังนั้นมันคือชายในชุดที่ห่อด้วยผ้าคลุมสีดำจนไม่เห็นแม้กระทั้งลูกตากำลังหัวเราะเสียงดังด้วยเสียงที่น่าหวาดกลัวราวกับเสียงปีศาจ มันผู้นี้แอบตามพวกเขามาตั้งออกจากเมืองโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว  มันเฝ้าดูตลอดการต่อสู้โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลย   ในใจของครากอนคิดว่า มันคงมีฝีมือที่ไม่ธรรมดาแน่  เขาจึงตัดสินใจ..............

       ไม่นานหนักด้วยความเร็วที่เทียบเสียงของกริฟฟอนพวกเขาก็มาถึงลานกว้างที่เต็มไปด้วยทุ้งหญ้าเขียวขจี  ไร้สัตว์ ไร้ผู้คน ห่างไกลจากทุกๆอย่างเงียบสงบซึ่งอยู่ห่างจากจากตัวเมืองราวห้าสิบกิโลเมตรได้  ทั้งสองจึงตัดสินใจเลือกที่นี้เป็นที่ประลองระหว่างพวกเขาทั้งคู่

                   “ก่อนจะประลองต้องทำความเครพมหาเทพและมหาศาสดาก่อน”  ครากอนพูดด้วยอารมณ์ที่สงบนิ่ง

           “ได้ซิ  ขอให้ได้ประลองกับพี่ ข้านาวิโร่คนนี้ยอมทำทุกอย่าง”  นาวิโร่ตอบด้วยอารมณ์ที่แตกต่างจากครากอนมากเขาตื่นเต้นแบบสุดๆ

                    “ดีงั้นก็เริ่มเลย”   

              “ซาราฌิ  มาเตสาชิ  วาตาเตยูเลียส   วานาซิซินโดม    ข้าแด่มหาเทพยูเลียส  มหาศาสดาซินโดม จงมอบวิญญาณอันบริสุทธ์ของพระองค์ให้แก่วิญญาณของผู้รับใช้พระองค์เพื่อความปลอดภัยของลูกทั้งสอง” ทั้งสองชักดาบออกจากฝักแล้วปักดาบลงบนพื้นแล้วก้มลงสวดมนต์พร้อมกัน

              จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นและส่งสายตาอันดุดันที่แฝงด้วยความดีใจให้กัน  ดาบอันเรียวยาวทั้งเล่มก็ถูกดึงออกจากพื้นพร้อมกัน  แล้วทั้งสองก็กำดาบที่ด้ามจับอย่างแน่นแล้วยกไว้ด้านข้างระดับเอวเป็นท่าเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ของซามูไร

มาเลยยยยยยย

เสียงตะโกนของทั้งสอง

           จากนั้นทั้งนาวิโร่และครากอนก็วิ่งเข้าหากันด้วยความมุ่งมั่นแรงกล้าในการที่ใช้ดาบเข้าฟาดฟันกับฝ่ายตรงข้ามให้สิ้นกันไปข้างหนึ่ง

                   “วันนี้ล่ะพี่ผมจะพิสูจน์ให้ประจักษ์ว่าใครเหนือกว่าใคร”

               “ถ้าคิดว่าทำได้ก็เชิญเลยน้องข้า”

       นาวิโร่พุ่งเข้าหาครากอนอย่างรวดเร็ว เขากระโดดขึ้นแล้วง้างดาบขึ้นฟ้าหมายจะฟันครากอนให้ทีเดียวจอด

                      “เสร็จล่ะ”

                “มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”

        ครากอนกระโดดขึ้นแล้วง้างเท้าเตะเข้าที่ชายโครงของนาวิโร่ที่กำลังกระโดดมาอย่างเต็มแรงเล่นเอานาวิโร่กระเด็นไปเลย

                                “มิเนสา”   

         ครากอนร่ายคถาภาษาโบราณศักดิ์สิทธิ์   แล้วยื่นมือออกไป ลูกไฟขนาดเท่าลูกฟุตบอลก็พุ่งออกจากมืออย่างรวดเร็วเข้าใส่ร่างของนาวิโร่ที่กำลังกระเด็นลอยตีลังกา อย่างไร้ทิศทางอยู่กลางอากาศ

บึมมมมมม

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อลูกไฟปะทะกับร่างของนาวิโร่

                           “อะไรกันแค่นี้เองเหรอ” ครากอนพึมพำอย่างเซ็งๆ

        แต่จู่ๆก็มีแสงสีแดงพุ่งออกมาในรูปไฟฟ้าจากควันที่เกิดจากการระเบิดเมื่อครู่เข้าใส่ครากอนที่ยืนห่างออกมาอีกสิบเมตรในสภาพที่ไม่ได้เตรียมตัวตั้งรับใดๆเลย

เปรี้ยงงงงงง

เสียงพลังสายฟ้าปะทะเข้ากับร่างของครากอนอย่างจัง

        ร่างของครากอนกระเด็นลากไปกับพื้นหญ้าเป็นรอยยาวไปเป็นสิบๆเมตร ขณะที่เขากำลังเจ็บปวดและมึนงงจากการโจมตี  จู่ๆก็มีเสียงออกมาจากฝุ่นควันนั้น

                “มันเพิ่งเริ่มเท่านั้น”   นาวิโร่ปารกฏร่างออกมาอย่างสง่าจากหมอกควันที่จางลงจนเห็นร่างที่ไร้ร่องรอยจากการโดนโจมตีเลย แม้แต่ปลายนิ้วกอย

             “เป็น.....ไป....ได้...ไง”  ครากอนฝืนพูดอย่างตะกุตะกะด้วยความเจ็บปวดจาการโดนโจมตี

                 “บาเรียไงล่ะ  ลุกขึ้นแล้วมาต่อสู้กันต่อเถอะอย่านอนกินบ้านกินเมืองอยู่เลย” นาวิโร่พูดด้วยน้ำเสียงที่ห้าวหาญ

                  “ได้เลย ยังงี้ก็เริ่มสนุกแล้วล่ะซิ”

        จากนั้นครากอนก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว  แล้วจู่ๆร่างของเขาก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว  เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็โผล่มาอยู่ด้านหลังของนาวิโร่  เขาง้างดาบเข้าใส่นาวิโร่

ชิ่ง

ชิ่ง

ชิ่ง

ชิ่ง   ชิ่ง   ชิ่ง   ชิ่ง

เสียงการปะทะดาบต่อดาบที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

        นาวิโร่และครากอนประดาบกันอย่างเมามันเป็นเวลานาน  ทั้งคู่ฟาดฟันไล่ตั้งแต่กระบวนดาบพื้นฐานจนถึงขั้นสุดยอดของแต่ละคน ไม่ว่านาวิโร่จะเวียงดาบสุดแรงขนาดไหนจะต่ำหรือสูง ซ้ายหรือขวา ช้าหรือเร็ว ครากอนก็สามารถป้องกันได้อย่างเต็มรูปแบบ  นาวิโร่ถูกหลอกล่อให้ใช้แรงให้หมดไปอย่างไร้ประโยชน์ สายตาของเขาเริ่มพลามัวจากเหงื่อที่ไหลออกมาราวกับสายน้ำ มือของเขาเริ่มสั่นและหมดแรงลง  ทุกครั้งที่ฟาดดาบใส่ครากอนมันอ่อนกำลังลงทุกครั้ง  จนครากอ-นสังเกตได้    

                      “ซามาวิตา”  

       กงจักรสีแดงเพลิงพุ่งออกจากมือของครากอน
      
         มันพุ่งเข้าใส่นาวิโร่ที่กำลังไร้เรี่ยวแรงเกินจะตั้งรับต่อพลังใดๆได้อีกแล้ว แต่เขาที่มีเลือดนักรบเต็มร้อยก็มิอาจยอมให้ครากอนเล่นงานได้อย่างง่ายดายโดยเขาไม่ตอบโต้เลย  เขาจึงพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงอีกครั้งซึ่งมีเหลือไม่มากนัก

                “เม...ซา....ตี้”

           
                ดาบในมือของนาวิโร่กลายสภาพเป็นดาบแสงสีทองขนาดยักษ์ยาวราวกับเสาหินโรมัน

                         “ยังไงก็ไม่ยอม”  นาวิโร่ตะโกนขณะฟาดดาบแสงอันใหญ่โตใส่กงจักรของครากอน

                           “ยังงั้นเหรอ”

         จากนั้นก็กงจักรของครากอนก็เปลี่ยนทิศทางมันมุดต่ำลงและเพิ่มความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อเหมือนมันจะคิดเองได้ที่จะทำยังจึงจะหลบดาบแสงนั้นได้  จนทำให้ดาบแสงของนาวิโร่ฟันวืดไปเลย  มันพุ่งเข้าบาดต้นขาของนาวิโร่เต็มๆเล่นเอานาวิโร่ทรุดตัวกองลงบนพื้น แล้วเลือดไหลออกมาจากแผลนั้นทำเอากางเกงสีขาวกลายเป็นสีแดงไปเลย

                           “ยอมแพ้แล้วใช่ไหม”

                         “ยัง....ห..รอ..ก.”    นาวิโร่พูดไม่ปะติดปะต่อขณะที่กำลังรวบรวมเรี่ยวแรงในการดันตัวเองขึ้นจากพื้น

                            “ไ...ม่ย....อมเด็ดขาดดดดด”    นาวิโร่แหกปากอย่างสุดเสียงขณะที่พยายามพยุงตัวจะยืนขึ้นให้ได้

                              “ใจสู้จังนะ”  ครากอนพูดขึ้นเบาๆขณะที่กำลังยืนดูน้องชายอย่างภาคภูมิใจ

                               “เดินไม่ไหวแล้วใช้กริฟฟอนเลยแล้วกัน” 

                               “จะเอาไงต่อละน้องข้า”

                  “ก็แบบนี้ไง”

       และแล้วนาวิโร่ก็เรียกกริฟฟอนของตนออกมาแล้วขึ้นขี่มันอย่างรวดเร็ว เพื่อเข้าโจมตีขณะที่ครากอนยังไม่ทันตั้งตัวเลย

                                  “เอาแบบนี้เลยเหรอ!!”

           กริฟฟอนของนาวิโร่พุ่งเอาเท้าหน้าดีดใส่ครากอนจนกระเด็นไปในกลางอากาศ แต่ไม่ทันที่ร่างของครากอนจะตกลงสู่พื้นดิน กริฟฟอนของเขาก็มารองรับไว้ได้ทัน  ทั้งก็สองเริ่มต้นการประลองบนหลังกริฟฟอน    ซึ่งถือว่าถ้าอัศวินซินโดมคู่ไหนประลองกันแล้วใช้กริฟฟอนในการต่อสู้ถือว่าเป็นการประลองที่ได้เจอกับคู่ที่สูสีกันมากๆ

“จงออกมาคัมภีร์มนตราเวทมนต์ขาว”

ทั้งสองพูดพร้อมกัน

        จากนั้นแสงสว่างสีขาวดวงเล็กๆก็ลอยออกมาจากหัวของกริฟฟอนของทั้งนาวิโร่และครากอน ลอยมาตรงบริเวณข้างของทั้งนาวิโร่และครากอน  จู่ๆมันก็กลายเป็นหนังสือเล่มใหญ่ปกสีขาว   เมื่อเปิดไปในแต่ละหน้าก็จมีแต่คถาที่ถูกจารึกไว้ด้วยภาษาโบราณศักดิ์สิทธิ์เต็มไปหมด

         นาวิโร่เปิดเจอคถาบทหนึ่งเมื่อเขาพูดขึ้นปีกของกริฟฟอนก็เพิ่มเป็นสี่ปีกจากนั้นปีกทั้งสี่นั้นก็ขยายออกปรากฏเป็นภาพอวกาศที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวฤกษ์  จู่ๆดาวฤกษ์พวกนั้นก็พุ่งออกจากปีกทั้งสี่นั้นเข้าไปหาครากอนและกริฟฟอนของเขาทันที

บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้มๆๆๆๆๆๆ

เสียงระเบิดรัวๆๆ

การประลอง

          “  ณ  อรุณใหม่ที่รุ่งโลดแสงสว่างแผ่รัศมีให้ประจักษ์ในหนทางแห่งสองอัศวินทั้งผู้พี่และผู้น้อง   ภารกิจแห่งมวลชนที่ยิ่งใหญ่สู่การกอบกู้สันติภาพแห่งสหพันธรัฐที่เก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์    หากเปรียบหนทางนี้เฉกเช่น เส้นทางแห่งการพิชิตยอดเขายูเรียอันสูงชันที่ปลายยอดสูงเสียดเบียดก้อนเมฆแห่งสวงสวรรค์   อัศวินทั้งผู้พี่และผู้น้องนั้นก็เปรียบดังนักปีนเขาที่เพิ่งอยู่ ณ ตีนภูเขาอันสูงชัน    หากแต่ภารกิจนั้นกำลังเริ่มเพื่อสานต่อของตำนานแห่งสองยอดอัศวินให้ประจักษ์และตราตรึงใจของหมู่มวลชนทุกชนเผ่าที่สถิตในดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ของมหาเทพต่อไปในภายภาคหน้า............... ”  

                                คำทำนายแห่งมหาศาสดาในพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์
                                                                   มหาศาสดาที่ 13  สหพันธรัฐที่ 21 

             หลังจากได้รับมอบภารกิจจากศาสนจักรซินโดมอันศักดิ์สิทธิ์อย่างเป็นทางการ ณ  วิหารโบราณฟองแตโบ  ซึ่งเป็นวิหารแห่งแรกในศาสนาของท่านมหาศาสดาซินโดมผู้ประเสริฐ    ทั้งคู่ก็ได้ออกเดินทางเพื่อเริ่มการผจญภัยบทใหม่ที่อาจจะนำพวกเขาไปสู่หนทางของสงครามกลางเมืองหรือสันติตลอดการระหว่างสหภาพอิสระและสหพันธรัฐในดินแดนเมสโธเรียอันศักดิ์สิทธิ์

             หลังจากข้ามเทือกเขามหาเทพซึ่งเป็นพรมแดนศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนแห่งซินโดม   ดินแดนแห่งศาสนจักรและสวงสวรรค์    เท้าก้าวแรกของสองอัศวินก็ได้เยียบย่ำสู่สาธารณรัฐคอนสแตน    ดินแดนแห่งธรรมชาติอันงดงามศูนย์กลางสำคัญของชนชาติผู้สง่างาม  เอลป์    

         “พี่   ดินแดนของชนชาติเอลป์มากี่ทีกี่ครั้ง  ความสวยงามแห่งธรรมชาติก็คงเดิมไม่เคยหายตามกาลเวลาเลยนะ”        นาวิโร่กล่าวขณะที่สายตากำลังชื่นชมในธรรมชาติอันงดงาม

          “เป็นอย่างที่เจ้าว่าเลยน้องข้า ธรรมชาติแถวนี้ช่างงดงามตายิ่งนักถ้าไม่มีป่าก็จะเจอทุ่งข้าวบาเล่ย์อันงดงาม  ที่นี้ช่างอุดมสมบูรณ์จริงๆ”    ครากอนโต้ตอบขณะที่อยู่ในอารมณ์เดี่ยวกับนาวิโร่
               อณาเขตที่กว้างสุดลูกหูลูกตาเต็มไปด้วยต้นไม้รูปร่างแปลกประหลาด บางต้นก็มีลำต้นที่หมุนคดกันเป็นเกลียวคดโค้งสูงขึ้นไปราวๆสิบเมตร กิ่งของมันแตกยอดออกไปทุกสารทิศแต่ไม่มีแต่ใบไม้เขียวๆสักใบ แต่ตัวลำต้นของกลับมีสีแดงราวกับเลือด  บางตนก็มีรูปร่างราวกับต้นไม้ที่มีอายุสามหมื่นปี แต่กลับสูงแค่ 2ฟุต ปกคลุมไปทั่วราวกับทุ่งหญ้ายาวไปหลายกิโล  น้ำตกสูงชันมากมายกว่าสามสิบแห่งไหลมารวมกันอยู่ ณ แอ่งน้ำขนาดใหญ่ที่รายล้อมรอบขอบด้วยก้อนหินนับพันๆลูก ดอกไม้หลากหลายสีสันตั้งแต่ส้ม เหลือง แดง ชมพู่และอีกมากมายจนนับไม่ไว้ก็เรียงรายอยู่รอบๆตรงนั้นสวยงามมากๆราวกับสวนเอเดนท์ สวนดอกไม้แห่งสวรรค์  
              เหล่าสัตว์ที่อาศัยอยู่ในที่นี้ก็ต่างอาศัยน้ำนี้ดื่ม กิน ใช้ ไม่ว่าจะเหล่าช้าง ม้า และสัตว์ต่างๆ  ผีเสื้อที่มีปีกหลากหลายสีสันนับร้อยๆตัวบินว้อนเพื่อตอมดอกไม้ยิ่งทำให้ที่นี้เพิ่มความสวยงามขึ้นหลายเท่า  ไม่ไกลมากนักหากมองไปราวสามสี่กิโลเมตร พวกเขาก็ได้พบกับป่าหนาทึบมหึมาทอดยาวไปสุดสายตา ต้นไม้ที่สูงกว่าปกติ การเคลื่อนไหวอย่างแปลกประหลาดดูราวกับว่าพวกมันจะมีชีวิตนั้นมันคือป่าแห่งมนต์ตราเมอร์วูดด์

          จากนั้นทั้งคู่ก็เบนความคิดจากทุ่งโล้งกว้างมุ่งเข้าสู่ป่าเมอร์วูดที่กว้างใหญ่ไพศาลมีเนื้อที่กินไปไกลถึงห้าดินแดนตั้งแต่ สาธารณรัฐคอนสแตน  รัฐเนสซีอา รัฐเลออง  รัฐคริสต็อง  รัฐทีบีป จนไปจรดกับเทือกเขาลูฟินญ่าในทางเหนือ  พวกเขาเดินเข้าไปเชยชมธรรมชาติป่าเขา ลำเนาไพรของป่าแห่งนี้

          ณ   ป่าแห่งนี้มี  ต้นไม้เก่าแก่มากมายอายุไม่ต่ำกว่าหมื่นปีเต็มไปหมด   บรรยาการภายในนั้นอับชื่นแต่ก็สงบมากแทบจะไม่มีเสียงใดๆเลย  และขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับความงามของธรรมชาติในป่าแห่งนี้   จู่ๆก็ได้สาดตาโดยบังเอิญไปพบเห็นภูตน้อยผู้น่ารักตัวของพวกเขาเล็กเท่าขนาดหนังสือเล่มหนึ่งแต่งกายด้วยชุดที่ทำจากใบไม้ สวมหมวกสีฟ้าที่ก็ทำจากใบไม้เช่นเดียวกัน   จำนวนไม่ต่ำกว่าร้อยกำลังสร้างที่อยู่อาศัยซึ่งทำจากกิ่งเล็กๆอยู่บนยอดต้นไม้โดยมีสะพานที่ทำโดยเชือกเปลือกไม้ผูกไปเชื่อมกันหมดมันเป็นภาพที่น่ารักมาก  เป็นอณาจักเล็กๆของพวกภูติที่รักสันโดดที่ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับใคร  
         ว่ากันว่าในป่าแห่งครบเครื่องไปด้วยสัตว์โบราณก่อนซินโดมตกาลมากมายนับแสนปี สัตว์โบราณที่มีมาตั้งยุคที่มหาเทพโปรดให้สัตว์เทวครองดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ไม่จะเป็น มังกร  กริฟฟอน ราห์ สฟิงซ์ ฟีนิกซ์  เพกาซัส ไฮดรา เซนทอร์   เทพสัตว์ที่ปกครองทั้งสี่ทิศและอีกมากมายที่หลบซ่อนตามเงาของป่าอันมืดมิด

ถึก.....ถึก......ถึก......ถึกกกกก...

เสียงการวิ่งอย่างรวดเร็วของสัตว์บางอย่าง

          ทั้งสองหันไปมองตามเสียงโดยทันทีและภาพปรากฏให้เห็นทันทีที่ลูกนัยตาของพวกเขาหันไปพบก็คือ

             “โอโห  มิโนเทอร์  เซนทอร์”   คำพูดที่หลุดมาจากปากของนาวิโร่ขณะที่เขากำลังตื่นเต้นในภาพที่เห็น

           ฝูงมิโนเทอร์  กระทิงดุร้ายที่มีทุกอย่างเหมือนเช่นมนุษย์ ทั้งรูปร่างและลักษณะการเดิน ร่างอันใหญ่โตเต็มไปด้วยหมัดกล้ามและขนอันดำทมิฬจำนวนไม่ต่ำกว่ายี่สิบตัววิ่งมาด้วยความเร็วสูงบวกกับฝูงของเซนทอร์ครึ่งม้าครึ่งคนอีกไม่ต่ำกว่าสิบที่กำลังพุ่งเข้ามาหาตัวของครากอนและนาวิโร่เหมือนหมายจะพุ่งชนเอาชีวิตหรือพวกมันจะต้องการขับไล่พวกเขาออกไปจากอณาเขตของพวกมัน

               “คงไม่มั้ง”     นาวิโร่พึมพำด้วยความไม่แน่ใจ

               “จากที่พิจารณาแล้ว..........”    ครากอนพูดลากเสียงเหมือนกับว่าต้องบอกอะไรอีกบางอย่าง

                     “ โดด โดด โดดให้สูงที่สุด!!”    และแล้วคำนั้นก็หลุดออกจากปากครากอนด้วยความตกใจ

            จากนั้นสองอัศวินทั้งสองก็ได้รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดจากทุกกล้ามเนื้อของร่างกายมารวมไว้ที่ข้อขาทั้งสองข้าง  ขณะที่ฝูงมิโนเทอร์และเซนทอร์ที่บ้าคลั่งกำลังวิ่งมาประชิดพวกเขาในทุกขณะ   ร่างกายของทั้งคู่รุมร้อนด้วยพลังงานมหาศาลที่ระอุอยู่ภายในที่พร้อมจะระเบิดออกมาในทุกวินาที   เหงื่อของพวกเขาถูกขับออกมาจากทุกอนูของรูขุนขนด้วยพลังของความร้อนภายในร่างกาย    แต่ขณะที่ฝูงมิโนเทอร์และเซนทอร์นั้นกำลังจะวิ่งชนร่างของสองอัศวินซึ่งอยู่ห่างจากพวกมันไมถึงสามก้าว   
           จากนั้นเพียงไม่ถึงอึดใจทุกอย่างก็ระเบิดออกมาพื้นดินสั่นสะเทือนผุดขึ้นผุดลงราวกับคลื่นทะเลกระแสลมก่อตัวเป็นวงหมุนรอบเหมือนเฮอริเคนน้อยๆพัดทุกจนไหวไปหมดตั้งแต่ ต้นไม้ ใบหญ้า   โดยเฉพาะ ฝูงมิโนเทอร์และเซนทอร์ที่ต่างกระจายไปทุกทิศทุกทาง   ร่างกายของครากอนและนาวิโร่พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าฝ่ากระแสลมด้วยแรงกระโดดที่มหาศาลมันเป็นเคล็ดวิชาการการประสานพลังงานทุกส่วนของร่างกายไปไว้ที่จุดๆเดี่ยวซึ่งเป็นพื้นฐานของอัศวินทุกคน   ร่างของพวกเขาพุ่งขึ้นฟ้าด้วยความเร็วสูงมากห่างจากพื้นดินไปเรื่อยๆในทุกวินาที จาก  สิบเมตร   ห้าสิบเมตร   ร้อยเมตร   หนึ่งกิโล  สองกิโลโดยไม่มีที่ท่าว่าจะหยุด  แต่ไม่นานความเร็วนั้นก็ลดลงอย่างช้าๆ  จนในที่สุดมันก็หมดลงร่างของทั้งสองเปลี่ยนจากการเหินขึ้นมาเป็นร่วงลงอย่างรวดเร็ว จนถึงขั้นเร็วมากๆ แต่ขณะที่กำลังร่วงลงสู่พื้นดิน   

วาบบบ

       เสียงของแสงบางอย่างที่ระเบิดขึ้นไม่ไกลจากตัวของพวกเขามากนักเกิดเป็นช่องว่างแห่งมิติและข้างในช่องนั้นคือสวงสวรรค์ที่เต็มไปด้วยป่า แม่น้ำ เทือกเขามากมายที่นั้นสวรรค์ชั้น เทวสัตว์      ซึ่งเป็นที่สถิตของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์และบรรดาสัตว์ที่มีบุญญาธิการ

              ขณะนั้นก็มีนกที่มีขาสี่ขากับปีกอันใหญ่โตของมันพร้อมหางไฟ เก้าหางของมันก็โผล่ออกมาสองตัว   
         ใช่มันคือกริฟฟอนสัตว์นักรบคู่อัศวินซินโดมก็บินพุ่งทะลุออกมาจากช่องมิตินั้นมาสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์    และเมื่อกริฟฟอนทั้งสองตัวออกมาช่องมิตินั้นก็ปิดตัวอย่างรวดเร็ว     จากนั้นร่างของทั้งสองที่กำลังร่วงลงสู่พื้นดินก็ตกลงบนหลังอันนุ่มและใหญ่โตของกริฟฟอนของพวกเขาทั้งสองที่บินมารับได้ทันเวลาพอดี

ฟูฟฟฟ...........

เสียงถอนหายใจอย่างดังออกจากทั้งนาวิโร่และครากอน

             “ นึกว่าจะไม่ทันซะแล้ว  โชคดีที่ท่องคาถาทันไม่งั้น...”  นาวิโร่พูดออกมาด้วยความโล่งใจที่ผ่านเหตุการณ์คับขันมาได้

              “นี้เราเกือบตายไปแล้วนะ  ”

        “เรามีภารกิจอันใหญ่หลวงที่ต้องไปทำให้สำเร็จ จะตายไม่ได้ควรเลือกเส้นทางที่ดีกว่านี้ ไปโดยกริฟฟอนนี้แหละ”   ครากอนออกคำสั่งด้วยเสียงที่ดุราวกับผู้นำเผด็จการ

             “ก็ได้ท่านพี่   หมดสนุกเลย”    นาวิโร่รับคำสั่งอย่างไม่เต็มใจ

        จากนั้นทั้งสองและกริฟฟอนก็ไม่รอช้าออกเดินทางให้พ้นจากเงาป่าอันอันตรายและทรงมนต์ขังแห่งนี้อย่างรวดเร็ว  โดยมุ่งไปยังเส้นทางทางตอนเหนือไปยังรัฐ เนสซีอา ดินแดนแห่งยอดนักสู้ของทุกชนชาติซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของสาธารณรัฐคอนสแตน     เพียงไม่กี่วันด้วยการเดินทางที่รวดเร็วฉับไวของกริฟฟอน ก็มาถึงรัฐเนสซีอาซึ่งหากเดินทางด้วยเท้าแล้วต้องใช้เวลาถึงสัปดาห์  

          และ ณ ที่รัฐนี้ก็สมกับที่ได้ฉายาว่า ดินแดนแห่งนักสู้ของทุกชนชาติ  ตัวเมืองเต็มไปด้วยสนามประลอง  สนามกีฬา  โรงฝึกนักต่อสู้  โรงผลิตอาวุธ อนุสาวรีย์ของยอดนักรบมากมายที่เรียงรายตามท้องถนน รูปปั่นบรรดาสัตว์ที่ใช้ต่อสู้เช่น สิงโต หมี ก็เต็มไปทั้วตัวเมือง  ทุกมุมของถนนเต็มไปด้วยบรรดานักต่อสู้  ทั้งมนุษย์  เอลป์  คนเเคระ ซึ่งแต่ละคนต่างมีร่างกายที่กำยำราวกับนักเพาะกล้าม  และเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้อันสาหัสมาทั้งนั้น  แววตาของทุกคนล้วนแต่แฝงความเข้มแข็งและดุดัน        
          การต่อสู้  การประลอง ทั้งมือเปล่าและใช้อาวุธ สู้กับคนด้วยกันหรือกับสัตว์มีขึ้นทุกหัวระแหงของรัฐนี้     เสียงของหมัดที่วิ่งกระทบของผิว  เสียงดาบปะทะดาบ   เสียงการร้องคลวนคลานด้วยความเจ็บปวดจากการต่อสู้  เลือดที่ไหลออกจากร่างกายทุกส่วนที่เกิดจากความเสียหายในการต่อสู้    ดูเหมือนว่าความรุนแรงเหล่านี้จะเป็นเหมือนกับน้ำล่อเลี้ยงผู้คนในรัฐนี้ให้มีชีวิตอยู่ได้

เฮฮฮฮฮฮฮฮฮ.....อัดมัน

เสียงเชียร์ของผู้คนที่เข้าไปดูการประลองที่ดังไปทั่ว

       เด็ก  ผู้ใหญ่หรือแม้แต่กระทั้งคนแก่ไม่ว่าผู้หญิง ผู้ชาย แม้ขนาดท่าน ลอร์ด โบว์เวน ประธานของคณะผู้นำแห่งรัฐเนสซีอาก็ต่างเดินหน้าเข้าสู่สนามประลองเพื่อเชียร์เกมกีฬาที่พวกเขาชื่นชอบอย่างเมามัน  ซึ่งทำให้ทุกคนในเมืองนี้ล้วนแต่มีเลือดนักสู้กันทุกคนเหมือนยังกับรัฐสปาตันในอารยธรรมกรีกโบราณเลย

                ขณะที่ทั้งสองกำลังชมรัฐเนสซีจากบนหลังกริฟอนที่กำลังบินอยู่บนฟ้าอยู่นั้น

          “พี่  พอได้เห็นรัฐนี้แล้วมันทำให้เลือดนักรบในร่างกายของผมมันระอุขึ้นมาแล้ว”

           “เรามาทดสอบฝีมือโดยการประลองกันหน่อยไหม”

           “ตั้งนานแล้วนะที่เราไม่เคยประลองทดสอบฝีมืออัศวินกัน”

           “เพื่อเจรจาล้มเหลว เราจะได้ใช้มันป้องกันตัวเอง”   นาวิโร่พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามชักจูงใจ

                   “ไม่นานหรอกก็เพิ่งเดือนที่แล้วเอง”

            “แต่ถ้าหากอย่างจะมาแพ้พี่อีกละก็.......”

             “จัดให้”    ครากอนตอบรับด้วยความตื่นเต้น

สองทูต

      เป็นเวลานานกว่าหลายทศวรรษแล้วที่สหพันธรัฐเมสโธเรียได้ดำรงซึ่งหลักการแห่งเสรีภาพของประชาธิปไตยอย่างเคร่งครัด    บรรดากาวาโทริกมากมายนับร้อยนับพันสามารถควบคุมบรรดา ข้าราชการในสภาสูงและรวมไปถึงผู้นำรัฐทั้ง19รัฐได้แก่

1.รัฐพอร์คเชอร์   2.รัฐครีตีส   3.รัฐซิเอลบา   4.ราชรัฐอากาเซีย   5.ราชรัฐกรีนีชีส

6.รัฐยานาวิน   7.รัฐคูวาล็อง  8.ราชรัฐซามาลิสอูส   9.รัฐทาทูออง   10.รัฐฟูเนียส

11.รัฐสปาตูรัน   12.รัฐดัชชี   13.รัฐทีบีบ   14.รัฐคริสต็อง   15.รัฐเลออง

16.รัฐอาเซียเนีย  17.รัฐเนสซีอา   18.รัฐออลนี   และ19.สาธารณรัฐคอนสแตน

รวมถึงดินแดนแห่งซินโดมและเขตส่วนกลางสหพันธรัฐที่เป็นรัฐอิสระ 

แต่ปัจจุบันได้เกิดเหตุการณ์วุ่นวายอีกครั้งเมื่อกาวาโทริก “วาเรียส”กาวาโทริกที่หนุ่มที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหพันธรัฐเมสโธเรียที่เคยมีมา  ด้วยอ่อนประสบการณ์และบารมียังไม่ถึงทำให้ไม่สามารถควบคุมสภาสูง  ข้าราชการและรัฐทั้งหมดไว้ได้ก่อให้เกิดปัญหาคอรัปชั่น  ประชาชนเดือดร้อนไปทั่วทุกย่อมหญ้า  เปิดโอกาสให้  “ ราส อังกู”

นักการเมืองผู้ชาญฉลาดและนักการทหารที่โหดเหี้ยม  ร่วมมือกับบรรดาผู้นำทางเหนือได้แก่ ฟูเนียส สปาตูรัน ดัชชี ทีบีบ ซามิลิสอูส คริสต็อง ยานาวินและคูวาล็อง   ละเมิดธรรมนูญการปกครองสูงสุดแยกตัวออกจากสหพันธรัฐเมสโธเรียมาตั้ง

“สหภาพอิสระ”      ร้อนถึงสภาซินโดมประชุมกันลงมติให้.............

      ณ  ใจกลางดินแดนแห่งซินโดมอันเงียบสงบซึ่งตั้งอยู่ในแหลมทางใต้สุดของดินแดนสหพันธรัฐเมสโธเรีย  เป็นเมืองศูนย์กลางในทุกๆด้านของศาสนจักรซินโดมที่เต็มไปด้วยวิหารใหญ่โตมากมายซึ่งใช้ประกอบพิธีทางศาสนาของนักบวช  และโรงฝึกของบรรดาอัศวินซินโดมซึ่งมีเอกลักษณ์โดดเด่นคล้ายอารยธรรมกรีก-โรมันไปทั่วเมืองที่ถูกรายล้อมด้วยกำแพงสูงชะลูดทั้งสี่มุม  และเมืองทั้งเมืองยังเรืองรองด้วยสีทองเมื่อยามแสงอาทิตย์สาดส่องช่างเหมือนดังกับสรวงสวรรค์  แต่มีวิหารแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่จุดศูนย์กลางของเมือง  รูปร่างมีฐานเป็นสี่เหลี่ยม จัสตุรัจ  มีอาคารรูปเสาประจำอยู่ทุกมุมทั้งสี่ด้าน   และอันใหญ่สุดอยู่ทรงกลางมีปลายสุดเป็นรูปดอกเห็ดที่นี่คือสภาซินโดม ซึ่งขณะนี้กำลังวุ่นวายอย่างหนัก 

      “พระองค์คิดว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะรุนแรงเพียงใด!!” อัศวินซินโดมผู้หนึ่งส่งเสียงด้วยความวิตกออกมาท่ามกลางเสียงที่กำลังถกเถียงกันอย่างกึกกองของบรรดาอัศวินซินโดม

ขณะนั้นชายผู้หนึ่งที่นั่งบัลลังทองกลางสภาที่ถูกรายล้อมเป็นวงกลมจากบรรดาอัศวินที่มาประชุมกันก็ลุกขึ้น  เขาสง่างามด้วยชุดผ้าไหมอันวิจิตอลังการที่ประดับด้วยรูปกางเขนที่มีหัวเป็นรูปวงกลมมีรูตรงกลาง  ปลายที่เหลือทั้งสามด้านบานใหญ่ออกนั้นคือสัญลักษณ์ประจำศาสนาซินโดม  มงกุฎทองคำที่หัวซึ่งประดับประดาไปด้วยเพชรระยิบระยับ  และมีหน้าตาที่สง่างามเกินกว่าอัศวินโดมทั้งหลายในที่นั้นมากโดดเด่นราวกับแสงสว่างที่ส่องประกายออกมาในความมืดมน เขาคือ คาร์บี้ที่ สี่  กษัตริย์แห่งอัศวินซินโดมทั้งหลาย  ประมุขแห่งศาสนจักรซินโดมของผู้ที่นับถือศาสนาซินโดม      

 “ในนามของมหาเทพยูเรียสและมหาศาสดาซินโดมอันประเสริฐเราคิดว่าสถานการณ์นี้ล่อแหลมยิ่งหนัก แต่จงอย่าวิตก จงใช้ปัญญาและความรอบคอบในทุกเหตุการณ์ที่เสี่ยงต่อการเกิดสงคราม” พระองค์ตรัสด้วยอารมณ์สงบดูแล้วน่าเลื่อมใส

จู่ๆใกล้ๆกับคาร์บี้ที่สี่ก็มีมือหนึ่งยกและลุกขึ้น พร้อมกับเสียงเสนอเเนะ 
“กระหม่อมคิดว่าในสถานการณ์เช่นวิถีการทูตดูจะเหมาะที่สุด”  ชายผู้นี้มีร่างกายสูงใหญ่ ผมทองยาว ผิวขาวเนียนยังกับเทพบุตร มีใบหูที่ยาวกว่าปกติ ท่าทางยังกับเด็กอายุสิบแปดทั้งที่ปาเข้าไปจริงๆเกือบสี่ร้อยปีซึ่งเป็นลักษณะของเผ่าเอลฟ์เขาคือ เซอร์ดาวิน เสนาธิการสูงสุดมือขวาผู้ใกล้ชิดของคาร์บี้ที่สี่สุดยอดอัศวินซินโดมที่เก่งที่สุดในศิลปะการต่อสู้โดยใช้ดาบบนหลังกริฟฟ่อน

“หากท่านคิดเช่นนั้นก็จงลองเสนอผู้ที่ท่านเห็นชอบมา”   

“ข้าขอเสนอท่านนาวิโร่  โอลีวันและครากอน  โอลีวันสองพี่น้องอัศวินนักการทูตแห่งสหพันธรัฐ”  เซอร์ดาวินพูดตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นและมีไฟ

“ ใช่ละทั้งสองศิษย์เก่าของเราก็เพิ่งกลับมาจากเจรจาสันติระหว่างเผ่าบาลูและซูกาในรัฐทาทูอองแถมยังพำนักอยู่ในดินแดนแห่งนี้” พระองค์ตอบสนองคำท่านเซอร์ดาวิน

“งั้นเชิญทั้งสองมา”พระองค์ทรงสั่งให้ซินโดมฝึกหัดวัยละอ่อนสองคนที่เฝ้าประตูทางเข้าสภาบานใหญ่ที่ทำด้วยทองล้วนๆ

“รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ”ซินโดมฝึกหัดทั้งสองตอบด้วยเสียงที่เข้มแข็งและวิ่งออกจากสภาทันที่

อีกด้านหนึ่งนาวิโร่และครากอนหลังจากกลับมาจากภารกิจอันแสนลำบากในที่แสนไกล  ก็ได้กลับมาพักผ่อนในวิหารที่พักอันใหญ่โตซึ่งอยู่ห่างจากสภาไปทางใต้ของเมือง           
                            ก๊อก......ก๊อก......ก๊อก 

                                                     เสียงเคาะประตูวิหารอันดังก้อง

      “ท่านอัศวินผู้สูงศักดิ์ทั้งสองท่าน  ฝ่าพระบาทคาร์บี้ที่สี่มีรับสั่งให้ไปพบที่วิหารสภาโดยด่วน” ซินโดมฝึกหัดวัยละอ่อนทั้งสองพูดประสานเสียงกันหลังจากใช้เวลานานกว่าจะแหวกฝูงนักจารีตบุญในเมืองมายังวิหารได้

      “มีอะไรด่วนนี้” นาวิโร่อัศวินผู้น้อง พูดด้วยเสียงงั่วเงียซึ่งเป็นปกติของคนที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นจากที่นอน

     “คงไม่พ้นเรื่องเจรจางานถนัดของพวกเราหรอก”ครากอนอัศวินผู้พี่พูดขึ้นขณะเพิ่งเสร็จจากการทำพิธีรับศีลซึ่งเป็นพิธีอันศักดิ์สิทธ์ซึ่งประกอบขึ้นในวันขอบคุณมหาเทพยูเรียส เพื่อรับศีลและพรจากสวรรค์  ในพิธีต้องนั่งสวดมนต์ต่อสัญลักษณ์มหาเทพทั้งคืน

     “ถ้างั้นก็ควรรีบไปแล้วใช่ไหม”นาวิโร่รีบลุกขึ้นจากที่นอนแล้วก็รีบแต่งตัวในชุดอัศวินซินโดมและรีบรุดจากวิหารไปสภาอย่างรวดเร็ว  แต่ขณะนั้นทั้งเมืองกำลังวุ่นวายไปด้วยนักจารีตบุญจำนวนแสนๆ ทั้งมนุษย์ เอลฟ์ คนเเคระ มาประกอบพิธีในวันขอบคุณมหาเทพเต็มไปทั่วท้องถนนทุกสายซึ่งต้องเป็นเวลานานมากหากจะแหวกฝูงชนไปยังวิหารสภาที่อยู่ห่างไปราวสิบกิโลเมตร
       "มี เร นิเซ ซิมัส"คถาภาษาศักดิ์สิทธ์โบราณสมัยยุคมหาศาสดาซินโดมออกมาจากปากของครากอน   จู่ๆก็มีเสียงสัตว์ใหญ่คำรามจากบนท้องฟ้าพร้อมกับเงามหึมาลอยมาพร้อมปีกใหญ่โต มันคือกริฟฟ่อนสัตว์นักรบประจำกายอัศวินซินโดมของครากอน มันมีรูปร่างเป็นนก มีสี่ขา เคี้ยวมัน อุ้มเล็บของมันยาวและคมมาก ปีกของมันก็ใหญ่โตจนบังดวงอาทิตย์ได้เมื่อกางออก  มีหางถึงเก้าหางมีปลายของทุกหางละอุด้วยเปลวไฟ ปรากฏอยู่สูงจากพื้นราวๆสามสิบเมตร  ทำให้ผู้คนมากมายที่อยู่ตามท้องถนนหันมามองด้วยความสนใจแต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไรเพราะรู้ว่ามันคือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของอัศวินซินโดม  
     "เดินไปคงไม่ทันแล้วคนเยอะขนาดนี้" ครากอนบ่นขึ้น  
จากนั้นเขาก็กระโดดจากพื้นไปขี่หลังกริฟฟ่อนซึ่งอยู่สูงกว่าสามสิบเมตร  มันทำให้เขาเหมือนกับบินได้ทั้งที่ไม่มีปีก
      "ความคิดดี"  นาวิโร่พูดขึ้นจากนั้นก็เรียกกริฟฟ่อนของตนมา  แล้วทั้งสองจึงมุ่งไปสภาต่อด้วยความเร็วสูงของกริฟฟ่อนระยะกว่าสิบกิโลใช้เวลาเพียงประมาณนาทีกว่า

         ปัง!!

         เสียงเปิดประตูที่ดังสนั่นทำให้ทั้งสภาเงียบกริบ

พร้อมกับปรากฏชายสองคนในชุดอัศวินเต็มยศซึ่งคล้ายกับอัศวินคริสเตียนในสงครามครูเสด

   ร่างแรกที่พบนาวิโร่ชายร่างกายค่อนข้างเตี้ย  ผมทองยาว มีหนวดเคราเต็มใบหน้า 

      “ขอทำความเคารพแก่เหล่าอัศวินซินโดม และกษัตริย์คาร์บี้ที่สี่”

         จากนั้นอัศวินทุกคนในสภาก็สาดสายตาตามเสียงมายังประตูที่ทำด้วยทองคำบานใหญ่ของสภา

      “มีเหตุด่วนอันใดถึงได้เรียกทูลกระหม่อมสองพี่น้องมากะทันหันขนาดนี้พะยะค่ะ”

ครากอนชายร่างยักษ์ ผมสั้น  หน้าตา ท่าทางดูสง่างาม พูดตามด้วยเสียงที่เคร่งครึม

     “เรามีบางสิ่งเร่งด่วนให้พวกท่านทำ จึงได้เรียกมากะทันหันเพื่อถามความสมัครใจ”คาร์บี้ที่สี่ตรัสด้วยเสียงที่นุ่มนวล

    “ข้าพเจ้าขอสาบานต่อมหาเทพยูเรียสและมหาศาสดาซินโดมอันประเสริฐไม่ว่าจะบุกน้ำ    ลุยไฟหรือจะให้ผลีชีพที่ไหนเราก็จะไป”สองพี่น้องอัศวินตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี  เนื่องจากผู้ที่เป็นอดีตอาจารย์ และมีบุญคุณใหญ่หลวงต่อพวกเขาทั้งสองอย่างคาร์บี้ที่สี่ ขอร้องไม่ว่าจะให้พวกเขาไปตายที่ไหนก็ยอม  โดยที่ยังไม่รู้เลยว่าภารกิจที่พวกเขากำลังจะได้รับมอบนี้ใหญ่ยิ่งนักและเกี่ยวข้องกับความอยู่ของสหพันธรัฐและระบอบประชาธิปไตยอันเก่าแก่ที่ยืนยงมานานกว่าสองหมื่นห้าพันปี  

      “ถ้าเช่นนั้นเซอร์ดาวิน โปรดแจ้งภารกิจต่อสภาและอัศวินทั้งสอง”พระองค์พูดด้วยน้ำเสียงที่สุขุม

จากนั้นเซอร์ดาวินก็ลุกขึ้นพร้อมกระดาษปึกใหญ่ที่มีความยาวถ้าดูแบบหยาบๆก็ประมาณร้อยกว่าหน้า  ที่ประกอบไปด้วยข้อมูลถึงสถานการณ์ปัจจุบัน  ต่อสภาไม่ว่าจะเป็นเหตุ   ความอ่อนแอของรัฐบาลกลาง ปัญหาคอรัปชั่นของข้าราชการ  ความเดือดร้อนของประชาชน   ปัญหาเศรษฐกิจที่ตกต่ำ    และอีกมากมายแต่ที่สำคัญที่สุดและเป็นแกนเรื่องของรายงานขนาดมหึมาและเป็นภารกิจของสองพี่น้องอัศวินซินโดม

         “เนื่องจากปัญหามากมายที่กล่าวมา เป็นโอกาสให้แปดรัฐทางเหนือได้แก่ ฟูเนียส  สปาตูรัน ดัชชี  ทีบีบ  ซามิลิอูส  คริสต็อง  ยานาวิน  และคูวาล็องภายใต้การนำของราส อังกูนักการเมืองและทหารที่ทรงอิทธิพลใช้เป็นข้ออ้างในการแยกตัวจาก
สหพันธรัฐเมสโธเรีย   
    ซึ่งมหาศาสดาซินโดมได้เพียรสร้างมาให้ยืนยงนับหมื่นๆปีไปเป็นสหภาพอิสระและจัดตั้งกองทัพมหึมาเพื่อหวังจะพยายามบังคับให้สหพันธรัฐยอมแพ้   ทั้งหมดที่กล่าวมาผิดต่อหลักคำสอนของศาสนาในคัมภีร์ศักดิ์สิทธ์ของมหาเทพยูเรียสและธรรมนูญการปกครองสูงสุด  

    ทางสภาจึงลงมติให้ท่านนาวิโร่และครากอนสองอัศวินซินโดมผู้มีความเชี่ยวชาญด้านการทูตลงไปยังรัฐยานาวินซึ่งเป็นฐานที่มั่นของบรรดาแกนนำสหภาพอิสระเพื่อใช้การทูตเจรจายุติเหตุการณ์นี้ก่อนมันจะบานปลายกลายเป็นสงครามกลางเมืองเต็มรูปแบบนี้”

        ทั้งนาวิโร่และครากอนยืนอึ้งเมื่อฟังรายงานจบเหมือนทุกอย่างรอบกายของพวกเขาเหมือนจะหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวลง  ในใจของทั้งสองวาวุ่นครุ่นคิดด้วยความวิตกต่อความรุนแรงในภารกิจนี้มันต่างจากภารกิจทางการทูตที่ทั้งสองเคยผ่านมาเพราะมันเป็นปัญหาที่ละเอียดอ่อนมาก หากทำการอะไรไม่รอบคอบและไม่ใช้สติปัญญาอย่างถี่ถ้วน อาจก่อให้เกิดการใช้กำลังตัดสินขึ้นมาหรือสงครามเต็มรูปแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาตั้งแต่ก่อตั้งสหพันธรัฐ  แต่ด้วยบุญคุณและการรักษาสัจจะทางวาจาที่เป็นกฎสำคัญยิ่งอัศวิน

ซินโดมจึงต้องตอบรับ

           “ในนามของมหาเทพยูเรียส มหาศาสดาซินโดม  กษัตริย์คาร์บี้ที่สี่ สภาซินโดม  และระบอบประชาธิปไตย  ข้าพเจ้าทั้งสองขอให้สัจจะว่าจะทำภารกิจนี้สุดกำลังความสามารถ จนกว่าจะสำเร็ฐหรือจนกว่าดินจะกลบหน้า”

จากนั้นบรรดาอัศวินซินโดมกว่าร้อยรวมถึงกษัตริย์คาร์บี้ที่สี่ต่างลุกขึ้น ปรบมือแสดงความยินดีต่อนาวิโร่และครากอนจนทำให้เสียงดังกึกก้องทั่วทั้งสภา

               “ชะตากรรมของสหพันธรัฐต้องขึ้นอยู่กับเราหรือนี้!”นาวิโร่กล่าวพึมพำด้วยอาการที่วิตก

                “อย่าได้วิตกไปเลยน้องพี่”น้ำเสียงที่ใจเย็นหลุดออกจากปากอัศวินผู้พี่

ทั้งสองเมื่อได้รับทราบภารกิจที่สภาสูงแล้วเรียบร้อยก็ออกจากสภาทันทีด้วยอาการที่ลนลานและมุ่งสู่วิหารส่วนตัวทันที   ด้วยความกังวลถึงภารกิจอันหนักหนาที่รอคอยอยู่ข้างหน้าและในใจของทั้งสองก็รู้ดีว่าภารกิจนี้จะนำหายนะมาสู่ตน  แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากสวดอ้อนวอนต่อมหาเทพยูเรียสและมหาศาสดาซินโดมให้ช่วยคลุมครองพวกเขาจากหายนะทั้งหลายที่กำลังจะรายล้อมเข้ามา    แต่พวกจะรู้หรือไหมว่าสิ่งเดียวที่สามารถช่วยให้ภารกิจที่ต้องแบ่งรับความอยู่รอดของสหพันธรัฐและประชาชนนับพันล้านนี้สำเร็จได้  คือการใช้ปัญญา  สติ   และหากถึงจุดวิกฤตมีอย่างเดียวที่อัศวินซินโดมทำได้คือ  การใช้ดาบตัดสินตามกฎแห่งอัศวินซินโดม

ตำนานที่เล่าขาน

          ณ  ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ที่มหาเทพยูเรียส  ผู้เป็นเทพสูงสุดได้ให้เป็นที่อยู่แก่สรรพสัตว์  เผ่ามนุษย์  เผ่าเอลฟ์   เผ่าคนแคระ     เดิมที่ดินแดนนี้สุขสงบดังสวรรค์บนดินเผ่าต่างๆไม่ว่าจะเป็นเผ่ามนุษย์      เผ่าเอลฟ์     เผ่าคนแคระอาศัยอยู่รวมกันอย่างสันติตามประสงค์ของพระองค์  จนเมื่อเทพคิมูรัสผู้สง่างามประดุจอัญมณีแห่งสรวงสวรรค์  พระองค์เป็นเทพเจ้าแห่งสายฟ้าเป็นเทพที่มหาเทพยูเรียสโปรดปราณมากที่สุด   
       แต่เขากลับรวบรวมเหล่ากองทัพเทพก่อกบฏพยายามยึดบัลลังมหาเทพของพระองค์     สงครามนี้ส่งผลให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เกิดความโกลาหลทั้ง ภัยพิบัติมากมาย   สรรพสัตว์และเผ่าต่างๆต่างล้มตายมากมาย   แต่ในที่สุดชัยชนะก็ตกเป็นของมหาเทพยูเรียสผู้ทรงธรรม เทพคิมูรัส พร้อมกองทัพเทพผู้ทรยศถูกอัปเปหิลงสู่ขุมนรกอเวจี 
   หากแต่ความชั่วร้ายยังไม่สิ้นสุดลง    เทพคิมูรัสก็ยังสามารถยึดขุมนรกไว้ได้ตั้งตนเป็นซาตานปกครองโลกของเปลวไฟอันเป็นนิรันดร    เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อลวงหลอกเหล่าสรรพสัตว์ มนุษย์ เอลฟ์   คนแคระ  ซึ่งเคยอยู่รวมกันอย่างสันติมานานกว่าพันๆปีต้องวิวาทกัน  ซึ่งก่อให้เกิดสงครามไปทั่ว   สรรพสัตว์  มนุษย์  เอลฟ์ คนแคระล้มตายมหาศาลแผ่นดินที่เคยที่ร่มเย็นสงบสุขกลับนองไปด้วยเลือด   
      ซาตานยั่วยุให้เกิดกิเลส ตัณหา แก่สรรพสัตว์ยิ่งทวีความรุนแรงซึ่งทำให้มหาเทพ

ยูเรียสต้องส่ง  จอมพลสูงสุดแห่งกองทัพสวรรค์ เทพซินโดม ผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมและทรงพลังที่สุดซึ่งเคยปราบซาตานขณะอยู่บนสวรรค์มาแล้วลงมาปราบความชั่วร้ายของซาตานจนสำเร็จ    และส่งลงไปขังไว้ยังขุมนรกอเวจีอย่างถาวร

   แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นบนดินแดนศักดิ์สิทธ์มีมากมายมหาศาลยากเกินที่มหาเทพยูเรียสจะเอื้อมมือไปเยี่ยวยาได้แล้วด้วยต้องสูญเสียพลังทั้งหมดไปกับการปราบซาตานจึงทำให้พระองค์สูญเสียรูปสลายกลายเป็นผงธุลี  แสงสว่าง  ไร้ตัวตน  ไร้เพศ   ไร้พลัง   มีเพียงแต่ความสว่างที่แสดงว่ายังมีพระองค์อยู่         
   พระองค์จึงรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายบันดารสร้างสัตว์ศักดิ์สิทธ์ นาม“กริฟฟ่อน”ซึ่งทรงพลังและความรู้อันมหาศาล  เพื่อคอยดูแลสรรพสัตว์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ 

         เพื่อรอวันที่เทพซินโดมลงไปจุติเพื่อเป็นมหาศาสดาไปเผยแพร่ต่อสรรพสัตว์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และชี้นำระบอบประชาธิปไตยแก่สรรพสัตว์เพื่อ  เสรีภาพ   เสมอภาค   และภราดรภาพให้บังเกิดขึ้นมาเมื่อเทพซินโดมและกริฟฟ่อนจะร่วมมือกัน        และเมื่อกาลที่เทพซินโดมลงมาจุติในท้องหญิงผู้บริสุทธิ์      นาม“อเล็กซานเดอร์ ซินโดม”  ณ  ดินแดนอณาจักรศูนย์กลางของเผ่ามนุษย์  "เมสโธเรีย"
      เมื่อถึงวัยเบญจเพสก็ทรงได้ตรัสกับมหาเทพยูเรียส  ณ เทือกยูเรียและได้รับคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งรวบรวมคำสอนและระบอบประชาธิปไตย ท่านซินโดมทรงประกาศศาสนาซินโดมอันมีมหาเทพยูเรียสเป็นพระเจ้าสูงสุดแก่สรรพสัตว์  และต่อมาเมื่อมหากริฟฟ่อนนาม“ซาฟินญ่า”ได้ร่วมมือกับท่านซินโดมเผยแพร่ศาสนาจนได้มหาสาวกผู้เป็นเทพที่ลงมาจุติเพื่อรับใช้ท่านซินโดมครบสองร้อยคนพร้อมกริฟฟ่อนประจำกาย    เหล่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งพระเจ้าถือกำเนิดขึ้นเป็นครั้งแรกเพื่อสร้างสันติแก่สรรพสัตว์    
         พระองค์ทรงเริ่มระบอบประชาธิปไตยกับดินแดนเมสโธเรีย ธรรมนูญการปกครองมีใช้เป็นครั้งแรก    สภาสูงแห่งเมสโธเรีย  และการเลือกตั้งผู้นำ “กาวาโทริก”ก็มีขึ้นเป็นครั้งแรกบนพื้นฐานที่ทุกสรรพสัตว์ ไม่ว่าจะเป็น มนุษย์  เอลฟ์ คนแคระเกิดมาเท่าเทียมกัน  ด้วยเสรีภาพแห่งประชาธิปไตยและความศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาซินโดมจึงเผยแพร่ไปทั่วดินแดนศักดิ์สิทธิ์   จนหลอมหลวมกันเป็นหนึ่งโดยสันติอีกครั้งภายใต้นาม “สหพันธรัฐเมสโธเรีย”  โดยมีกษัตริย์แห่งซินโดมและเหล่าอัศวินซินโดมคอยปกป้อง      
        จนเมื่อมหาสาวกคนสำคัญของท่านซินโดม  นาม“ปาโล ไมอัส” ทรยศเข้าสวามิภักดิ์ต่อลัทธิซาตานเพื่อต้องการอำนาจมืดซึ่งทรงพลังกว่า  ง่ายกว่า  รวดเร็วกว่า     โดยดึงบรรดาซินโดมอ่อนหัดมาเข้าร่วมจัดตั้งนักรบแห่งความตาย“ซาเกา”  เพื่อต่อกรและทำลายล้างซินโดม     ซึ่งก่อให้เกิดการแตกแยกครั้งยิ่งใหญ่  
   ท่านซินโดมตัดสินใจระดมพลเหล่านักรบซินโดมจัดตั้งกองทัพแห่งพระเจ้าต่อกรกับกองทัพซาเกา    สงครามนี้สร้างความเสียหายไปทั่วในที่สุดซาเกาก็อ่อนกำลังลงและแตกกระจายไปทั่ว       
       แต่ท่านซินโดมก็เสียชีวิตลง  ณ สงครามสุดท้าย   แต่สิ่งที่ทิ้งไว้ซึ่งสันติภาพที่มั่นคงแต่เงามืดและจุดเปลี่ยนทางประวัติศาสตร์กำลังคืบคลานมาอย่างช้าๆเพื่อเริ่มตำนานมหาสงครามแห่งเสรีภาพอีกครั้ง

                                                                            ตำนานแห่งสรรพสิ่งในคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์
                                                                                                        มหาศาสดาที่ 22    ซินโดมที่13